VERTEBRATORUM CLASSIS III. 
AMPHIBIA. 
Animalia ovipara, pulmonibus spirantia, sanguine frigido, 
cordis atrio duplici 1 ), ventriculo simplici aut parum diyiso. 
ORDO I. 
Sauri . 
Corpus squamosum, rarius loricatum vel squamarum rudimentis amiula- 
tum, pedibus plerumque quatuor suffultum, rarius bipes pedibusve veris destitutum. 
Maxilla utraque dentata; mandibulae rami apice per symphysin iimcti. 
Cranium genuinis ex parte membranaceum, spuriis omnino solidum. Os 
tympani illis mobile, his cum cranio connatum. Ossa faciei omnibus con- 
creta, immobilia. 
Oculi palpebris clausiles, iisve rarius destituti, in vermicularibus (Am- 
phisbaenis) sub cute latentes. 
Aures perfectae, cavo tympani plerumque, cochleae rudimento semper 
instructae, paucis cute obductae. 
Lingua plerisque mobilis, perpaucis vaginata, osse hyoideo omnibus suffulta. 
Thorax genuinis perfectus. Pulmones duo, rarius altero obsoleto imus. 
Penis plerisque duplex. Coitus verus. Metamorphosis ovo exclusis nulla. 
Excursus I. De naturali amphibiorum systemate cogitanti iam pridem quam maxime mihi 
arrisit Merremii, Leuckarti, Fitzingeri aliorumque sententia, nuper ah eximio Muellcro nostro 
gravissimis firmata argumentis, qua amphibiorum classem in duas distribuunt partes, quarum al- 
tera, Pholidotorum vel Monopnoorum nomine testudinum, saurorum ac serpentum ordines compre- 
hendit, altera batrachia sola, quae Nuda vel Dipnoa vocant, amplectitur. Batrachia enim si cranii 
articulationem, corporisque tegumenta, si generationem atque metamorphosin et cetera spectas, pe- 
nitus a ceteris amphibiis diversa, ac quasi contraria iis apparere, nemo negabit. Haud propterea 
tamen Brogniarti systema tetramerum, temporis diuturnitate iam quodammodo firmatum, reiiciam, 
nec, quemadmodum pholidota maximo cum iure a plerisque scriptoribus in tres dividuntur ordi- 
nes, ita etiam batrachia in tres pluresve ordines distribuerim. Quamvis enim iam ab initio statim 
Nota 1. Cordis atrium duplex anno MDCCCXXVIII. Aprili mense in ranis temporariis tribus suffocatis inveneram, 
eamque observationem cum praeceptore egregio, beato Rudolpliio, protinus communicaveram. Qui quum iu re toties tractata 
me errasse censeret et ut rem iterum tractarem admoneret, cum Schlemmio nostro, versatissimo rerum anatomicarum indaga- 
tore, Ranas esculentas duas adhuc viventes aperui. Sed nunc qui fieri potuerit non video, ut septi, quod antea tam pulchre 
videram, tunc ne vestigium quidem nobis appareret. Itaque erroris falso convictus rem feliciter inchoatam inconsultius reliqui. 
