f 74-6 3 
quemvis DH, erit ad fummam totldem motuum 
nodi Dj id eft, variatio obliquitatis eclipticae eo tem- 
pore gcnita erit ad motum nodi, ut fumma omnium 
Kk duda in finum s ad fummam totidem arcuum 
Jje , hoc eft, dudo in LC perpendiculo HM, ut 
fadum sxKM ad arcum DH. Si denotaverit igitur 
N motum nodi Jovis, quo tempore defcriptus fuerit 
arcus DH, variatio inclinationis Ecliptics ad aEqua- 
, . . .NxKMxt. T r 
torem eodem tempore genita erit — iriinc- 
N 
DH 
que cum exprimat rationem motus nodi ad 
difFerentiam motuum nodi et asquinodii, et KM fit 
differentia vel fumma cofinuum diftantiarum pundo- 
rum D et H ab asquinodio, prout punda K et M 
jaceant ad eafdem vel diverfas partes centri C, naf- 
citur Theorema fequens : Eft radius ad finum incli- 
ftationis orbitce ffovis ad Eclipticam ut differentia vel 
fumma cofmum diftantiarum Nodi ab /EquinoEho in 
principio et fine temporis dati ad Jinum quondam ; 
deinde, eft differentia motuum Nodi et JEquinoBii 
ad modam nodi ut finits mox inventus ad finum Varia - 
tionis Obliquitatis Ecliptic 
Pro nodo et inclinatione orbitoe Jovis fubftituantur 
nodus et inclinatio orbita: Saturni, atque idem Theo- 
rema dabit variationem Obliquitatis Ecliptics quam 
generat Saturnus. E. 1. 
Co ROLL. I. 
Nodus D in dida figura eft nodus defcendens 
Jovi&, et L pundum iEquinodii Verni j unde et 
ex ratiocinio problematis patet, quamdiu nodus D 
et aquinodium L ad fe accedunt, decrefcere incli- 
nationem Eclipticae ad iEqUatorem j eamdem autem 
9 crefcere, 
