UN DISCOURS DE LÉON XIII. 
541 
formam eam esse, quae ingenio studioque sancti Thomae 
Aquinatis, totius sapientiae veteris opibus conquisitis, ad 
immortalitatem est elaborata ; quaeque per omnes inse- 
quentes aetates summam cultoribus suis laudem decusque 
comparavit, et magnorum per Europam Ljceorum gloriam, 
omniumque scientiarum incrementa provexit. 
At enim, sancti Thomae et Scholasticorum doctrinam in 
honorem revocantes, retrahere homines velle dicimur ad 
superiorum saeculorum parum adultam urbanitatem, tarn- 
quam Nos maturitatis et perfectionis aevi nostri pigeret. — 
Quid tandem? Exemplar proponimus in quo quid virtus, 
quid sapientia possit splendidissime elucet ; virum nempe 
humanis divinisque disciplinis ad plénum imbutum, tôt 
saeculis insigni memoria cultum, Ecclesiae praeconiis Ro- 
manorumque Pontificuin celebratum oraculis, Angelicis 
ipsis mentibus exaequatum. — Nonne simili omnino ra- 
tione litterarum atque ingenuarum artium studiosis non 
invidetur, sed inservitur, cum magistri artificesque perve- 
teres, in aliquo genere excellentes, ad imitandum propo- 
nuntur ? 
Quapropter cum vos, solemni hoc die, quaedam a Nobis 
documenta expostuletis, accipite haec breviter, dilecti lilii, 
haud equidem nova, magni tamen momenti, maximeque 
opportuna. 
Scilicet, fidei christianae ut plurirnum debet philosophia, 
ita opem ferre, quantum potest, maxime studeat. — Huic 
ilia infensa nec fuit unquam, nec esse potest ; fidei enim 
et rationis parens atque auctor Deus sic utramque tempe- 
ravit, ut societate et quadam cognatione inter se contine- 
rentur. — Ex quo factum est, ut in alendis excitandisque 
scientiarum studiis Ecclesia catholica primas sibi partes 
semper vindicaverit. 
Huiusmodi autem perfecta fidei intelligentiaeque concor- 
dia facile nusquam melius apparet, quam in iibris a prin- 
cipe philosophorum Thoma Aquinate exaratis. — Date 
igitur operam, ut ad plures quotidie pertineat tanti ma- 
