C 165 ) 
cujus tunicae contrahuntur, et sanguinem in secundam extumescentia m 
agunt; haec vicissim contrahitur, propellit sanguinem in tertiam, quae 
major, elongatior, eum agit versus partem dorsalem; ibi a quarta recipi- 
tur extumescentia quae eum in aortem denique dejicit; liaec in suas ra- 
mificationes ducit sanguinem et ulterius in vesiculas aereas, ubi obvias 
reperiens venas pulmonares, semper versus cor refluit et eamdem viam 
denuo incipit. 
Sanguis non simul ex ventriculo in duas auriculas projicitur; primum 
in unam ex illis transit; et novus sanguinis jactus in ventriculum venire 
necesse est ut auricula opposita impleatur. Atque, quantitas sanguinis 
quam recipit ventriculus in statu dilatationis, non sufficit ad capacitatem 
auriculas integrae implendam ; sed tamen major est ut exclusivo modo 
unam ex ejus extumescentiis impleat. Exinde auriculus primum impletur 
a latere sui fili, et latus oppositum vacuum remanet donec contractiones 
primarum extumescentiarum sanguinem propulerunt in tertiam; et sic 
deinceps. 
Temporis intervallum quod inter dilatationem et contractionem ventri- 
culi inferioris, intercedit est 6 partium horae ter millesimarum sexcente- 
simarum: scilicet, hoc temporis intervallo, sanguis proficiscitur in pri- 
mum ventriculum, ex hoc in secundum (inferiorem seriei sequentis), 
inde in tertium et sic deinceps. Inde sequitur intervallum quod separat 
systolem a diastole esse 6 et systolem a systole, diastolem a diastole 12 
partium horae unius ter millesimarum sexcentesimarum. Eodem tempore 
et in eadem proportione, successivo modo implentur duae auriculae cujus- 
que seriei; et quum intervallum quod est inter contractiones et dilata- 
tiones cujusque ventriculi inferioris sit idem, manifestum est auriculas, 
omnes simul sumptas, alternativo modo, tempore determinato, impleri 
et vacuari , usque ad illas quae maxime sunt superiores. Etenim ille motus 
tanta regularitate locum habet, ut admirationem observatoris causam ejus 
inquirentis movere debeat. 
Omnia phaenomena circulationis Lumbrici , de qua tot auctores scripse- 
runt, sed quam nullus fusius descripsit, sunt perspicuenda quum in dorso 
et ventre Lumbricus maximus aperitur; debet aperiri vivus et ita ut 
nullum magnum vas sanguiferum scalpello laedatur. 
