( 172 ) 
horum globulorum evanescere aut invisibilem fieri debere: quod a verisi- 
militudine toto caelo aberrat. Praeterea, si corpora illa quae in sanguine 
Lumbricorum observavimus, revera sacci sunt membranacei, necesse est, 
inquam, ut punctum luminosum quod in medio illorum occurrit, sit glo- 
bulus centralis. Sed, uti jam dixi, illud punctum nonnisi est illusio optica 
et in rerum natura n-ullomodo existit. Tandem , in omnibus animalibus 
sanguine frigido praeditis, globuli sunt elliptici, et curva eorum disci est 
constans et naturae cognitae. In Lumbrico, species globulorum sunt variae 
formae, et quidem variae magnitudinis, sensibili modo immutantur, et 
numquam , absque ut in unam congeriem confundantur junctione sese 
immediate tangunt. Inde patet, illam junctionem non posse habere locum, 
si revera essent corpora solida et distincta. An aliquis contendit illos glo- 
bulos efformare substantiam liquidam, colorantem, obducentem nucleum 
solidum , illa substantia natura sua deberet haberi tamquam fluidum 
aeriforme, uno verbo tamquam aer ipse; sed, sanguine omnino siccato, 
depositum quod efformavit est uniforme, sine ullo corpore extraneo, sine 
vestigiis globulorum aut sacculorum. Quoad vero ad differentiam forma- 
rum globulorum, objiciet fortasse quispiam Insecta , Molluscos habere glo- 
bulos circulares , sed aliquando admodum irregulares , et sic formam 
nihil ad rem conferre; hoc quidem verum est, sed opinionem nostram 
non infirmat, nam antequam dici possit formam globulorum esse irregu- 
larem, prius probandum est eos revera existere. 
Coagulatio sanguinis venosi humani aliquam praebere posset aualogiam 
cum phsenomene de quo loquimur. Etenim sanguis venosus, in guttulam 
redactus, et microscopii ope exploratus, coagulari incipit: statim pelluci- 
dus ad guttae circumferentiam evadit et aspectum induit granulosum , 
dum medium guttae, ubi maxima sanguinis quantitas occurrit, exhibet 
innumeras maculas aut cellulas quae continent substantiam liquidam , 
translucidiorem ; eodem tempore, globuli solidi contrahuntur , cellulae 
majores evadunt, aliae evanescunt, et mox, integra gutta nihil amplius 
nisi ramificationes radiantes exhibet. Durante hac cellularum mutatione, 
gutta apparet granulosa magno praesertim numero horum corpusculorum (1). 
(i) Vid. Magendie , Precis de Physiol. , tom. II. p. 234 ., 
