[ 3°o ] 
cum B poted dimittere ignem fuum (fi A fit excedu 
eledtrica) in proximum deferens corpus, turn demum 
accedit ad A, ipfique adhaeret. Qua in coitione re- 
dundans in taenia A ignis fundit fe in taeniam B pro 
contraria hujus eledlricitate j fcilicet contrariae taeni- 
arum eledtricitates pereunt quatenus aequales $ fed 
permanet ad tempus aliquod difpodtio fridtione, aut 
aliter immiffa, qua, dum taeniae disjunguntur, A & B 
vindicantdbi mutuoilla excedum, haecdefedtum fuum 
pridinum. Quam difpofitionem nominabam elec- 
tricitatem vindicem in epidola ad Franklinium eo 
nomine infignitam. 
P. S. A data ilia ad Franklinium epidola pervidi 
podmodum eleclricitatem vindicem in vitris incipere 
etiam ante explodonem. Edo exemplum : duo vitra 
jundtim eledtrica, cum principio disjunguntur, antea- 
quam tangantur ullatenus, amittunt partes aliquas 
eledtricitatum, quas habent in faciebus, quae disjun- 
guntur, feu quae mutuo denudantur. Quare vitrum 
quodque in facie utraque eledtricitatem demondrat 
congruentem externae faciei fuse. Atque ita femel, 
bis & ter accidit ; fed eledtricitatis partes, quas a- 
mittunt vicibus confequentibus, funt ufque, & ufque 
minores. Plerumque, cum quarta, aut etiam tertia 
disjunguntur vice, eledtricitates ex disjundtione jam 
demondrant nullas in faciebus oppodtis j feddeinceps 
incipiunt odendere jam aliquas, & contrarias iis, quas 
principio demondrabant, quamvis retineant adhuc 
vim explodendi, nec dnt attredlata fimul in oppodtis 
faciebus. Scilicet vitrum quodque incipit jam elec- 
tricitatem odendere congruentem interns fuae faciei, 
quae disjundtione denudatur. Atque ita pergunt vitra 
