37 
Houdt zich op uitsluitend in echt oerbosch of wat daaraan grenst (iets 
jonger bosch). Zijn bolderplaatsen maakt hij op donkere, zwaar be- 
schaduwde plekken, liefst onder of bij een omgevallen, nog half han- 
genden boom, of bij een zware, neerhangende slingerplant. Hierop 
zitten de hennen als hij aan t pronken is. 
Hij eet bij voorkeur de wilde vijgen, die van de boomen vallen 
en waarop ook de neushoornvogels zoo belust zijn. Als deze boomen 
of liever vijgenplanten, welke op een toealang of anderen woudreus 
rusten, in jong bosch zijn blijven staan, zoo komen zij (de argusfazanten) 
ook daarheen om de vruchten te eten, indien ’t althans niet te ver van 
’t oerbosch is. 
Komen plankenzagers in 't bosch werken, dan verdwijnen direct 
alle argusfazanten en hoort men ze ’s avonds veel verderaf roepen. 
Dezen roep laten ze vooral bij heldere maan weerklinken ; het is een 
heldere, gillende „oe-wauw” klank, die vele malen herhaald wordt en 
langzaam korter wordend, wegsterft, ietwat klagend op 't laatst. 
’s Morgens vroeg daagt de haan met dezen roep zijn „Neben- 
buhler” uit en men zegt, dat zij dansen en vechten om de hennen. 
’s Avonds geloof ik, dat hij zittend van af zijn tak roept, doch is 
het niet onmogelijk, dat hij in den maneschijn rondwandelt, daar hij 
overdag ook steeds in ’t schemer is. 
De Bacakkers zeiden mij, dat hij zoo schuw is, omdat hij zooveel 
oogen heeft ! Een oud-landmeter zeide mij eens, naar aanleiding van 
die schuwheid, dat hij, die jaren en jaren in de bosschen had rond- 
gezworven, niet geloofde aan de mogelijkheid een argus te schieten. 
Ik zelf geloof niet aan die onmogelijkheid. Nadat het mij wel tienmaal 
was mislukt een op de bolderplaats vertoevenden haan te besluipen, 
vond ik een prachtig gunstig gelegen plaats en ging er den volgenden 
ochtend heen. De plaats was gemaakt juist op den top van een heuvel ; 
niet ver daarvandaan was een groote boom omgevallen. 
Achter dien boom sloop ik aan, voorzichtig, op handen en voeten, 
en bewoog me alleen vooruit, wanneer de vogel begon te schreeuwen. 
Na 10 minuten was ik achter den stam en hoorde ik hem met zijn 
vleugels trillen (als een pauw) ; nu was de moeilijkheid om over den 
boom heen te kijken, ik durfde niet, maar moesti eensklaps stak ik 
mijn hoofd er boven uit en zag .... twee lange staartveeren tusschen 
het groen wegschieten ! lets te laat dus ! 
Indien de boom nu bijv. een spleet of andere kijkgelegenheid had 
gehad, dan zou ik alles fijn gezien hebben, als in een kijktent. 
De Batakker beweerde, dat de haan mij geroken had ! 
Ik voor mij geloof, dat het voornamelijk de hennen zijn, die op 
een tak of verhevenheid zittend, van bovenaf het spel gadeslaan en 
ons dus eerder zien aankomen. Een van de meest begane fouten is, dat 
