Gekofvmn. i § j 
ten minfteii onfchuldig , wyl het zelve veeiiigt 
menig jongeling aan dc verleiding van de kwade gen 
zelfchappen onttrekt en hem gelegenheid gecvt, 
verfcheide afwykïngen te myden , waartoe de ge- 
negendheid in de jaaren der jeugd ftcrker is dan ifl 
alle andere ; maar ik weet niet welk tydverdryf beter 
cn edeler kan genaamt worden, geheele dagen aan 
de fpeeltafel te zitten en werktuigclyk de kaarten 
te trekken, dan wel Kapelletjes te vangen, dezel- 
ve naaft elkander in kasfen te zetten, en er verder 
niet aan te denken. \ 
Dit vergenoegen is onfchuldig en aangenaam, ja 
ik geef het zelv den voorrang, boven dat, dat de 
bloemen ons geven. Zy vermaaken ons in de zo- 
mer, en duurenflegts eenen korten tyd, maar dit kan 
men zelv ook in den winter genieten , en het ver- 
eifclit eene kleine moeite om een welbewaarde In- 
fedten verzameling zyn leven lang te onderhouden. 
Hoe onfchuldig cgtcr, ik beweer dit genoegen te 
zyn, is het van weinig of geen waarde, wanneer 
men er het tweede oogmerk niet by voegdt , zich 
dadelyfc op de Natuur toelegd, en zyn verftandmet 
Waare kundigheden zoekt te verryken. 
Maar hoe konnen jonge Lieden zich by hunne In- 
fekten verzameling onderrigten, en hoe zullen zy 
er teffens voedzel voor hun verltand in vinden ? 
Op deze vraag komt alles aan; cn ik wenfchte de- 
zelve zo te konnen beantwoorden, dat ook zulke, 
geene bezigheid voor nuttig en den mepfeh 
waardig keuren, die geen onmiddeibaaren invloed 
I 4 op 
