te Verfiilks^ 103 
Maar zonder dergelyke bewyzen in handen te heb-, 
ben , zal men in de mond van een levende RMno* 
ceros geen tanden konnen tellen. 
De Natuur ik zeker aan geen enkele tand vert 
bonden , zy heeft in dit deel zo veele verfcheidenhedea 
geplaatft , dat ook deze nuange of zamenfinelting 
niet onwaarfchynelyk is. Hy behoord tot de Bellus 
of fchrik Dieren zeker niet , offchoon hy in veele ge- 
■woontens en wyzen van doen met het zwyn over- 
eenkomt. 
De Tong. 
In het beneden kaakbeen is tusfehen de twee 
tanden , eene weeke roodagtige verhevendheid van 
vleefch , agter deze ligt de tong. Geen ruwe 
hekel gelyk de Heer Muller zegt , maar eene zeer 
zagte , witte , gladde vleefchagtige lap, aan welke 
men wanneer het Dier de tong uitfteekt jeen punt 
bemerken kan. Het Dier moet eene zeer fterke 
fmaak hebben. De tong is groot en breed, cn heeft 
niet de geringfte ruwheid , noch ftekels , noch pun- 
ten, De kaakbeenderen zyn zeer breed, en de ge- 
hcele huid , die van buiten vol oneffenheden is, 
is van binnen zeer week cn gevoelig. , 
De Lippen. 
Deze ;^yn breed cn rondagtig, van boven wat 
fchurftig , van onder vol ronde harde knobbels. Ds 
bovenfte is breed , en heeft in het piidden, 
G 4 eve^2 
