' 15'5 Waarnemin^tn en Gedachten 
„ dering een eigen hol tc maken. Twee paaren 
vleugelen op den rug, en de byzondere fpy^en 
„ uit het honingzap der bloemen. Wanneer zy zich 
„ van haare eieren ontlasten wil, zoekt zy ten dien 
„ einde alle de takjes uit, die noch zagt en in 
beften bloey zyn. Op zulk een takje zet zy 
,, zich, Iteekt den angel uit, zet hem aan, en ter- 
,, wyl zy eene wonde in het Rozentakje maakt, 
„ legt zy het eene eitje na het ander ’er in , zy 
„ heeft zulk eenen fterken drift, om dezen arbeid 
„ te voleinden, dat zy haar eigen zekerheid \rr- 
„ geet. Men kan haar onder dezen arbeid opvar- 
„ ten , zonder dat zy wegvliegt. Is zy met dit 
„ werk ten einde, dan ziet men de wonde of ihee- 
„ de met eene glanzige taaije vochtigheid overtrok- 
„ ken, die de gefchonde deelen van elkander houd , 
„ op dat zy zich niet weder zamenvoegen. De 
„ fneede aan den tak gaat meeft naar het Noorden , 
„ op dat de zonneftraalen' dezelve niet uitdroogen ; 
„ wanneer de wonde noch verfch is , ziet men de 
,, eieren niet, maar v/anneer men de gaping der 
„ wonde eenige dagen naderhand open maakt, 
„ word men de eieren alle aan de overvlakte, ieder 
■„ in zyn byzonder hokje gewaar. Deze cellen maa- 
„ ken twee in de lengte loopende reien , aan welke 
het oog zich niet verzaadigen kan. intusfehen 
heeft de angel , alleen , voor ieder ei het celletje 
„ uitgehold en het van Je naaftUggende door een 
nniddelfchot afgefcheiden , en door een ander 
„ middclfchot cierlyk in de lengte gedeeld. D.eze 
