• Waartieemin^en 
word , dan de fteenen , die den juiften trap van 
Calcinatie verRreegen hebben. 2) Dat zy op dé 
tongc geheel geen Aluin fmaalc geven. 3) Dat zy 
door dikwyls affpoelen niet in deeg overgaan maar 
fchubbetjes worden, gelyk men in doorglocide en 
in water afgckoelde Tripel en Schift ziet gefchieden. 
Uit deze waarnceming kan men befluiten , dat 
yan welke zoort de aarde, die ten grondflag van 
den Aluin diend , ook zyn raoogc , de Moeder aar- 
de welke dezelve bevat , egtey niet onder de kaikag- 
tige of opflurpende behoord. * 
Als men dat geene onderzoekt, dat van dezen 
fteen overblyft , wanneer 'er de Aluin uitgetrokken 
is, zo vind men maar twee ftoffln. 1) Een zeer 
fyn zand , dat met eene in het vuur verhardde 
kleyagtig Ichyncnde aarde vermengd is. 2) Een 
vette, witagcige, zuure ftoffe, die in de openlugt 
uitflaat, en ’er vochtigheid uittrekt, en in dezen 
opzigte dezelve verfchyningen opleverdt als de vet- 
te 
=**= Voormaals hebben de meefte iViineraalkenners ook 
WalleiU'US in zyne eerfte uitgave der Mineralogie en 
LrNisf'.«us Syft. Nat. Ed. 12. T. Hl. p. X023. de 
ïoomfche Aluin Alumen Marmoris genoemd , en den 
Aiuinfteen voor kalkaartig gehouden. De Heer- Fer.- 
BïR zegt dat hy zo weinig kalkdeelen bevat (die 
zich in de bereiding als Sclenieten aan de vaten aanzet- 
ten , } dat zy in geen aanmerking konnen komen , 
wanneer men de natuur van den fteen bepalen wü. 
