ever den Aluin Er es. za\ 
den oever van den Tiher een halve myl van de 
Porta di Popolo , in de ftreek van Papa Giu/o , ge- 
noemd , ligt ,zy verbeeld eene rei van heuvelen die 
niet Monttmario , dat aan de andere zyde van de 
Rivier ligt , het zelve aanzien hebben en uit aan- 
merkelyke hopen van verfteend hout gclyk Monte- 
ijiario uit fchulpen beftaat. Onder deze verward over 
elkander liggende houtftukken zien er eenige al$ 
een harde aarde uit, dia namentlyk, die in eene 
ligre drooge , cn tot voeding der gewasfen op gee- 
nerlei wyze bekwaame grond zich bevinden : ande- 
re zyn verfteend , en hebben de verw , de glans , 
en de hardheid van dien hars die wy Coiophonium 
noemen. Dit verfteend hout vind zich in eenen 
grond, die met de voorgemelde van eene zoort is, 
maar wat vogtiger , beide zyn zy volkomen goed be- 
waard en veranderen door calcinatie in eene waare 
aarde. Maar geen van beiden geeft Aluin , het zy 
men dezelve in het vuur brengt of met vitrioolzuur 
mengt. 
Het komt my veel geloofelyker voor , dat de 
Aluin-aarde van welk zoort zy ook zyn moge, 
zich alom laat vinden; dat zy aan de Metaal-ert- 
zen, en vooral aan de Yzer-ertz gelyk is , dan eens 
in eene regelmatige geftalte en in Aderen voortgebragt 
word, gelyk wy tot hier toe hebben gezien , en dan 
eens in kley uitgebreidt , gelyk Heli-ot en Pott 
door de vereeniging van de witte kley met vitriool 
die, getoond hebben of, wel als van brandende Ber- 
gen 
