WETE1¥J8CIIAP1PE]¥« 
■■SfOr.--n. 
Het ontbreekt den Japanners niet aan lust en gt 7oel voor letterkunde en 
wetenschappen. Zij stellen dezelve op prijs en uouden ze tot nut der 
maatschappij gaarne zoeken uit te breiden; doch het ’-p^eldschrift der Chine- 
zen, hetwelk alleen voor wetenschappelijke en letterkundige geschriften is 
aangenomen, brengt eene verwarring te weeg, die hunne natuurlijke 
schranderheid en aanleg als verdooft en hunne begrippen in eenen doolhof 
van hersenschimmige stelsels verwart , waardoo.p hunne verzen , fabelen en 
zoogenoemde wijsbegeerte , noch op gronden , noch op daadzaken steunende , 
geen het minste nut hebben , doch niettemin door hen als de bloem der 
Japansche letterkunde worden aangemerkt. Dewijl zij voor ieder woord 
een afzonderlijk karakter gebruiken , is het ligt na te gaan , hoe gebrekkig 
hunne gedachten moeten worden uitgedrukt , en hoe moeijelijk de ware zin 
eens schrjivèrs' ook door den besten taalkundige wordt verstaan. Men neme 
slechts in aanmerking, dat er meer dan honderd duizend Chinesche karak- 
ters of verschillende beteekeiiissen bestaan, waarvan de Japanners over het 
algemeen zich geene groótere hoeveelheid eigen maken , dan die algemeene 
woorden of uitdrukkingen , welke zij in hun beroep of bedrijf noodig heb- 
ben , hetgeen zich bij velen wel van vijf honderd tot twee duizend zal 
bepalen , terwijl men degenen , die meer weten , en vooral een getal van 
tien duizend karakters kennen , voor groote geleerden houdt , zonder te 
