118 
BIJDRAGE TOT DE KENNIS 
prentje of zijnen naam op het gedenkteeken achterlaat. Hoewel een 
Budsdo-iemT^eX op zich zelven eene fraaije vertooning oplevert , door de 
menigvuldige beelden , altaren, muzijkinstrumenten en offeranden , die zich 
hier in alle vormen , op de kunstigste en kostbaarste wijze vervaardigd , ter 
eere van den gever vertoonen , en zich door de buitengewone zindelijk- 
heid alleraangenaamst voordoen , blijven echter de schatten en reliquiën 
van den tempel nog voor het oog verborgen , en berusten onder de bijzon- 
dere bewaring van den Priester. Slechts bij enkele gelegenheden wordt 
het publiek tot de bewaarplaats dier schatten Joegelaten , en men genaakt 
niet dan met het grootst ontzag de dddr bewaari wordende gewijde voor- 
werpen. De ontzagverwekkende houding van den >riester verwekt bij die 
gelegenheden eene algemeene belangstelling. Een der leeken vraagt dan 
met de grootste bescheidenheid verlof, om de voon, & pen te ontblooten , of 
Avel, om dezelve in handen te nemen. Die voorwerpen bestaan in heilige 
geschriften van twee duizend en meer jaren oud , waarvan ik er sommi- 
■V 
gen heb gezien , die op het schoonste papier . iet de kleinste letter en de 
grootste duidelijkheid waren geschreven , even alsof ze gelakt waren , en 
waarvan een enkel blad zeer zeker in Europa als eene hooge zeldzaam- 
heid zoude geacht worden; voorts gouden beelden, voorstellende eene of 
andere godheid of eenen heiligen persoon, handschriften hunner wetten en 
voorschriften, wapens en vlaggen, kleederen en andere sieraden, dikwijls 
wanstaltige gedaanten in hout of steen, en somtijds zelfs zoo kunstig 
nagemaakt , dat men werkelijk het bestaan dezer monsters voor een oogen- 
blik zoude gelooven. 
De Japansche fabelleer is rijk genoeg , om den vindingrijken geest van den 
vervaardiger van zulke voorwerpen ruime stoffe te geven, en de Japanners 
gelooveu aan huime Cami’s of góden geene grootere eer te kunnen bewij- 
zen , dan door een voorwerp te offeren , dat zeldzaam of vreemd is. Hieruit 
zullen ook wel de Sirenen of Meerminnen, die in de jaren 1822 en 1823 
