IPRACItT El¥ WEEliEE. 
Indien het, even als in Europa , ook aan elk in Japan geoorloofd was , 
zulk eenen uiterlijken staat te voeren, en zoo veel weelde te ontwik- 
kelen, als men verkoos, en met elks bijzonder vermogen overeenkomstig 
achtte , dan zoude men bij zulk een eergierig volk als de Japanners niet 
minder dan bij ons eene “kostbare praalvertooning het bijzonder vermogen 
der ingezetenen veelal zien te boven gaan. Dit zoude noodwendig eene 
menigte nieuwe behoeften doen ontstaan, en eenen afgunstigen naijver 
verwekken, welke in den afgezonderden staat van dat Land niet zoude 
te bevredigen zijn. Hierdoor zoude de thans heerschende onderlinge ver- 
draagzaamheid onmogelijk , en het maatschappelijk verband verbroken 
worden. De Japanners behoeven zich echter, naar gelang van hun bijzon- 
der vermogen , niets te onthouden van hetgeen het gemak -en genoe- 
gen des levens bevorderen kan; maar de zucht tot pracht is bij hen door 
veelvuldige onderscheidingen zoodanig beperkt , dat er wegens dezelve 
minder dan in Europa eenige wangunst kan ontstaan , aangezien bij hen 
het uiterlijk praalvertoon alleen verbonden is aan de ambtswaardigheid , 
welke elk bekleedt, en die hem alleen het regt geeft, om in deszelfs 
persoon , gevolg of bezittingen die pracht te vertoonen , welke zijne 
waardigheid medebrengt. 
Voor menig een, die met velen zijner medeburgers niet in pracht en 
