61 
het darmkanaal uitkomen. Bij twee soorten van 
Python zag DüverNOY de lobben zeer afgeschei- 
den en slechts door los cellenweefsel verbonden. 
Elke lob had eene afzonderlijke uitloozingsbuis en 
er ontstond alzoo een bundel, waaruit verschillende 
grootere stammen voortkwamen, die zich m een 
sinus van het darmkanaal openden; duvertmoy her- 
innert hierbij aan de appendices pyloricae der vis- 
schen. — De galblaas ligt, gelijk bekend is, ver 
achter de lever. Bij Trigonocephalus vormt de du- 
ctus hepaticus een vaatnet, voor dat bij zich met 
den ductus cysticus vereenigt. Het darmkanaal 
is over het geheel kort in betrekking tot de lengte 
des ligchaams , korter zelfs dan bij de overige 
vleeschetende gewervelde dieren, hetgeen een ge- 
volg is van de zoo langwerpige gedaante des lig- 
chaams bij de slangen. Wanneer het darmkanaal 
bij de slangen langer is, vormt het geene groote 
kronkelingen, zoo als bij de zoogdieren en vogels, 
maar kleine, digt bij elkander liggende plooijen. 
Deze plooijen worden bevestigd door een min of 
meer vast celwijsweefsel en dikwerf door strooken 
van het buikvlies , die voortkomen van de wanden 
eener buikvliescel , die de ingewanden omgeeft en 
waarin zij als in een’ koker omsloten zijn. De dik- 
ke darmen zijn van de dunne onderscheiden, nu 
eens door een inwendig cirkelvormig klapvlies, dan 
weder door verschil in hunnen omvang, of in het 
maaksel der darmrokken. Het binnenste vlies der 
dunne darmen is gemeenlijk met overlangsche of 
heen- en wederspringende plooijen voorzien, wel- 
ke somtijds een fijn, digt netwerk vormen, vooral 
bij het begin des darmkanaals, waardoor hetzelve 
een vlokkig voorkomen heeft. Bij fi t‘ij ,e is dit btn— 
