121 
langwerpig is» naar achteren toegespitst; de kop 
heeft twee lange tentacula. De mantel onderscheidt 
zich niet van den voet en scheen niet gespleten. 
Dit geslacht, over hetwelk de schrijvers slechts on- 
volkomene aanteekeningen hadden , schijnt digt bij 
Aplysia geplaatst te moeten worden. Briaraea 
(p. 312) is een zonderling geslacht, hetwelk de 
schrijvers slechts twijfelend tot de weekdieren bren- 
gen en hetgeen met de ringwormen overeen schijnt 
te komen. De daartoe behoorende soort ( Briaraea 
scolopendra ) is in de Middellandsche zee bij Gibral- 
tar gevonden. 
§ 44. De Heer audouin heeft het dier van 
Glycimeris Siliqua doen kennen (1). Hetzelve 
heeft overeenkomst met dat van Mya. Het indruk- 
sel der voorste spier is diep. De mantel is dik, 
vleezig, slechts van voren geopend en van achte- 
ren in eene dikke buis vei-lengd, welke van binnen 
door een tusschenschot verdeeld is. De voet, die 
door de opening des mantels naar buiten komt, 
is zamengedrukt en naar de spits toe smal. De vier 
voelertjes rondom den mond zijn gegroefd en groot. 
De bekende reiziger UÜPPEL heeft de schaal en 
het dier van Magilus antiguus MONTF. beschre- 
ven en afgebeeld. Deze soort vond hij in de Roo- 
de zee steeds in holten van eene en dezelfde soort 
van Meandrina opgesloten , zoodat slechts de ope- 
ning der schaal uitwendig zigtbaar was. De geslach- 
ten zijn afgescheiden en het dier behoort niet tot 
de Aulobranchiata , gelijk men tot nu toe meende, 
maar veeleer tot de Ctnenobranchiata cyrucoïdea (2). 
(1) Ann ■ des Sc. nat. XXVIII. p. 331-343. PI. 14-16. 
(2) Mém. de la Soc. d’IIist- nat. de Strasbourg. 1. 2. avec 
fi g- 
