144 
naar achteren , en heeft vóór de kroonnaad eene zeer 
aanmerkelijke uitpuiling. Het grootte achterhoofds- 
gat ligt naar achteren. De afbeelding van een’ dier 
schedels, welke door TIEDEMANn wordt medege- 
deeld, komt zeer overeen met een’ schedel, dieu 
ik in 1824 in hetzelfde kabinet zag, en welke dooi- 
den Graaf breuner te Weenen , aan hetzelve ten 
geschenke was gegeven. De schedels van den Graaf 
breuner zijn gevonden in Neder-Oostenrijk , digt 
bij Krems, in een alluvialcn, marneusen grond (1). 
De schets, die ik van den door mij bedoelden sche- 
del in mijne aanteekeningen bewaarde , kwam mij 
zelfs bij vergelijking met de afbeelding van tiede- 
mann, zoo zeer overeenstemmend voor, dat ik meen- 
de, dat hierin veelligt eenige verwarring kon plaats 
hebben. Men heeft mij echter op mijn verzoek uit 
Parijs dienaangaande berigt , dat «dieclels , welke 
ik bedoel, wel volmaakt overeenkomen, maar nog- 
lans niet dezelfde zijn, en dat men derhalve in 
Peru en in Oostenrijk schedels van denzelfden vreem- 
den vorm, welke zich van dien aller thans bekende 
volkeren onderscheidt, heeft aangetrolïen , die van een 
uitgestorven menschenras afkomstig schijnen te we- 
zen (2). Op dit onderwerp komen wij veelligt in een 
afzonderlijk opstel terug, wanneer wij daartoe de noo- 
dige bouwstoffen zullen verzameld hebben. 
(1) Zie Hullet, des Sc. natur. , redigé par le Baron de fe- 
rusac. Février 1830. j>. 196. 
(2) De Heer guérin, de verdienstelijke uitgever der Ico- 
nographie du Règne animal , schrijft mij in een’ brief van 
den 7 Mei dezes jaars: » En résumé les tctes envoyés 
n par 1\I. le Comte breuner. , sont en tout semblables a 
» celles des Peruviens anciens.’’ De Heer tiedejiann 
schijnt deze in Oostenrijk gevondene schedels niet tf 
hebben opgemerkt, daar hij anders dezelve waarschijnlijk 
wel zou hebben vermeld. 
