( 47 ) 
met den mond en niet in zyne daden. Te goed van ver- 
trouwen en te goedhartig, werd hg de prooi zijner eigen 
partij, die hij in stand had gehouden, en voor welke hij, om 
hare eer te redden, een aanzienlijk gedeelte van zijn vermo- 
gen opgeofferd had, zonder iets anders dan ondankbaarheid 
daarvoor te oogsten. 
Hij wilde dit echter niet inzien, en hechtte geen geloof 
aan de bewgzen die ik hem voorlag. Dit legde mij het 
stilzwijgen op; maar toen hij eens hier in het land door 
eene trouwens treurige deputatie van die republikeinen een 
bezoek kreeg, en hij mij uitnoodigde den avond in hun ge- 
zelschap door te brengen, konde ik mij niet onthouden het 
bij eene dergelijke gelegenheid door den kamerdienaar van 
den regent Philip van Orleans gegeven antwoord : //pardon. 
Monseigneur, je ne vais pas en si mauvaise compagnie” te 
herhalen, en er nog bij te voegen : //et je regrette de vous 
y voir”. 
In zijne vrije uren was hij vroolijk en opgeruimd, vergat 
zijn noodlot en klaagde hoogstens over de vele vijanden 
die hij had, zonder te begrgpen, dat hij zelf zijn grootste 
vijand was. Gedurende onze wandelingen liep het gesprek 
meestal over de wetenschap; maar tot afwisseling sprak hij 
wel eens over wat anders, ging tot het koddige over, zong 
met de hem eigene, treffende en geestige, voordracht een 
parijsch straatdeuntje, om zich dan weder plotseling op zgn 
geliefkoosd droombeeld van eene algemeene republiek te wer- 
pen. Ik liet hem begaan, maar daarmede was hij niet te- 
vreden en vroeg mij mijne meening af. Ik zeide hem, dat 
ik niets tegen eene republiek had, als zij maar als een goed 
uurwerk liep en krachtig was. Mijne bewijsgronden waarom 
deze regeeringsvorm in Europa nog niet bloeien kon, trachtte 
hij door de machtspreuk : //vous êtes douc blanc comme la 
neige” omver te stoeten. En toen ik hem antwoordde: 
'/cela vaut toujours mieux que d etre rouge comme du sang,” 
zweeg hg, zooals gewoonlijk als hem iets niet beviel. Toen 
ter tgde zou niets hem bewogen hebben oin, zooals hg later 
