( 49 :) 
drukken liet. Zyne scherpzinnigkeid liet hem echter weldra 
zijn’ eigen weg vinden, waaraan ik trouwens niet altijd mijne 
goedkeuring hechten kon, maar die desniettemin der weten- 
schap veel nut deed. Bij de studie der vinken, kwam de 
gedachte op om aan de roode diksnavels een boek te wijden, 
en zoo ontstond de wMonographie des Loxiens”, die wij te 
zamen uitgaven, en voor welke ik de beschrijvingen en af- 
beeldingen leverde. Naar Parps vertrokken, keerde hg eerst 
eenige jaren later naar Leiden terug. Hij was toen reeds 
zeer lijdende, en zeide mij bij het afscheid: »wij zullen elkander 
niet weerzien, en ik verzoek ü mijn grafschrift te maken.” Ik 
deed dit, maar deelde het hem niet mede, daar toch levenden 
niet gaarne aan den dood herinnerd worden, en daar het 
ook slechts voor een boek past. Het is aan zijn leven en 
aan zijn’ geest ontleend en luidde: »Ci git Bonaparte, Ie 
naturaliste. II mourut comme il a vécu: en philosophe, la 
boutonnière vierge, et piiisant la consolation suprème dans 
la contemplation de la nature”. 
Gedurende eene reis, die ik gemeenschappelijk met Bona- 
parte maakte, vertoefden wij ook eenige dagen bij Prins 
Max von Wied te Neuwied. Ik had dezen voortreffelijken 
naturalist reeds zeventien jaar vroeger leeren kennen, en was 
een bewonderaar van zijne uitnemende waarnemingsgave, van 
zijne juiste en ongekunstelde opvatting, van zijne eenvou- 
dige en grondige wijze van voorstelling, van zijne waarheids- 
liefde en bescheidenheid. Zijne werken zullen steeds eene 
bron voor ware zaakkundigen blijven. Hij nam, meer dan 
vele anderen, het levendigst aandeel aan mijne werken, placht 
mij tot uitspanning een langer verblijf ten zijuent en in zijne 
jachtgronden aan te bevelen, en onze briefwisseling duurde 
tot zijn’ dood. 
In die jaren hield ik mij ook bezig met het onderzoek 
der Maast richtsche fossiele Keptilia, waarvan ik uitvoerige 
teekeningen vervaardigde, die echter niet uitgegeven werden. 
4 
