( 53 ) 
Ik meende toen (in 1854) ook met degelijke bewijzen te 
moeten optreden tegen de pogingen om den Dodo, naar 
aanleiding van eenige verschillen in zijn’ inwendigen bouw, 
onder alle mogelijke orden der vogels te rangschikken, be- 
kalve onder die waartoe hij behoort, namelijk die der struis- 
vogels, en waarbij hem de zeevaarders en Linnaeus terecht 
geplaatst hadden. 
Zoodra ik hier aangekomen was, had ik mij voorgenomen 
bet land, dat ik t>ahs bewoonde, in zijn’ geheelen omvang 
nauwkeurig te leeren kennen, want alleen dat wat ons da! 
gelijks omgeeft en wat men altijd opnieuw onderzoeken 
kan, kan licht in het duister der wetenschap, hetzij van die 
der natuur of van de bewoners van het land en hunne ge- 
schiedenis, brengen. Ik zal later mededeelen hoe ik dit alles 
als één geheel opvatte ; hier wil ik alleen vermelden, dat ik 
naast de studie der Fauna, ook die van den bodem en van 
de Flora in het oog hield, waarbij mij het aanleggen van 
een eigen herbarium van veel nut was. De beschouwingen 
m de vrije natuur, werd, behalve op de dagelijksche wande- 
lingen, eens in de week een geheele dag gewijd, en ik noemde 
dat mijne jachtdagen, omdat ik mijn geweer steeds bij mij 
bad. Fallas en Ouvi^ii hadden steeds tot mijne lievelings- 
^hrijvers behoord: hunne werken dienden mij thans als gids. 
Evenzoo die van Bastisu en Slabbeii, die mij tot eene nauw- 
eurige studie der lagere dieren, hoofdzakelijk betrekkelijk 
un samenstel, leidden, en waardoor het Museum met talrijke 
praeparaten verrijkt werd. Ik trachtte ook eene groote me- 
nigte visschen bijeen te brengen, maar ik hield mij bij 
voorkeur met de vogels bezig, omdat zij, uit velerlei oorza- 
ken, de het meest in het oog loopende eigenaardigheden van 
eene fauna aanbieden. 
Het was altijd mijne gewoonte geweest om schetsen van 
nieren naar het leven, dikwijls gedurende de jacht zelve of 
in diergaarden te maken, en elk afzonderlijk deel, vooral 
