( 64 ) 
want volgens hem was dit de eenige ware methode van ver- 
zamelen en schreef hij daaromtrent nog kort voor zgn’ dood 
in de voorrede van de Mededeelingen over Liberia door J. 
Büxtikofbe en C. F. Sala : » Reeds in vroegere jaren was 
ik tot de overtuiging gekomen, dat de ware wetenschap der 
Zoölogie alleen op de grondige en volledige bekendheid met 
de grondvormen berust, welke wij species en conspecies noemen, 
met inbegrip der constante en individueele variëteiten, en 
verder, dat de Zoölogie eerst dan haren naam als weten- 
schap verdient en tot haar volle recht komt, wanneer zij 
^ uit het hoogere oogpunt der physische geographie wordt be- 
schouwd. Uit deze beginselen blijkt duidelijk, dat een dieper 
inzicht in de dierkunde slechts in een van die centrale musea 
kan worden verkregen, welke de meest mogelijke soorten be- 
vatten, en waarin ieder dier soorten door complete seriën van 
goed onderhouden individuen is vertegenwoordigd, en wel zoo, 
dat haar geheel alle verschijnselen van iedere soort naar leef- 
tijd, geslacht, jaargetijde, variëteit, woonplaats, te zien geeft”. 
Het gevolg van deze diep gewortelde overtuiging was de 
geheel systematische, streng wetenschappelijke, rangschikking 
der voorwerpen in het Museum, die, zooals hij in eene nota 
op het Rapport der Commissie voor een nieuw museumge- 
bouw in 1878 schreef, »eene in zich afgesloten rij van elke 
» afzonderlijke groep moest exponeeren, welke gezamenlijk als 
»evenveel hoofdstukken van een boek te beschouwen zijn, 
later in Leiden terugkwam, het grootste gedeelte mijner huiden nog oiiop- 
gezet in de magazijnen liggen. Zulke handelwijze van de zijde der Ee- 
geering en der nationale instellingen is niet geschikt om den ijver van 
ambtenaren of particulieren in onze koloniën aan te moedigen; en mag 
het dan ook wel geen wonder baren, dat deze hunne collecties liever 
aan vreemde instellingen of Musea zenden, die zulke, met veel moeite 
en kosten Injeengcgaarde schatten een’ beteren dank waardig keuren, dan, 
zooals ten onzent geschiedt, eene droge vermelding in de „Staatscourant” 
of de nog treuriger toekenning van de medaille voor verdienste a). G. S. 
a) Men leze wat de „Berliner Münzblatter” (N“. 42, Februari 1884) 
omtrent de achting, die deze medaille geniet, schrijven. G. S, 
