( 66 ) 
De nieuw benoemde directeur van het Museum van Nat. 
Historie heeft eene proef genomen met het Museum des 
zondags voor het groote publiek open ie stellen. Niet dat 
het aan deelneming ontbroken heeft ; integendeel, duizenden 
hebben van die openstelling gebruik gemaakt, maar het be- 
zoek van zulke talrpke gasten brengt, vooral op regendagen, 
als het bezoek het drukst is, veel vuil mede, dat des maan- 
dags morgens moet worden opgeveegd, en wij vreezen, dat 
de daardoor veroorzaakte stof minder gunstig is voor de 
tentoongestelde voorwerpen, hoofdzakelijk voor die, welke 
niet in glazen kasten zijn besloten. 
»De verzamelingen in het Museum”, vervolgt mijn vader, 
» hadden langzamerhand zulk eene uitbreiding gekregen, dat 
zij, als in een magazijn, achter en boven elkander moesten 
opgestapeld worden. Het reeds lang gekoesterde denkbeeld, om 
aan deze instelling eene passende plaatsruimte te doen gewor- 
den, kwam eindelyk tot rijpheid. 
Het kamerlid jonkheer J. Verheven, een vurig vereerder 
der dierkunde, en in dit vak vroeger een leerling van het 
Museum, nam de taak op zich, de regeei'ing aan te sporen, 
nieuwe gebouwen voor een Museum en eene Hoogeschool te 
laten oprichten. Zijne met vakkennis en warmte gehouden 
rede werkte zoo overtuigend, dat zijn voorstel in beide kamers 
eenstemmig werd aangenomen: een zeldzaam geval, maar dat 
de groote liefde tot de wetenschappen, de trots des Neder- 
landschen volks, bewijst. 
Plannen voor een nieuw Museumgebouw had ik reeds 
sinds vele jaren gemaakt, maar van het plan tot de uitvoe- 
voering is eene groote schrede, omdat veelstemmige adviezen 
het eindbesluit verlammen en ophouden. Bouwmeesters zijn 
bovendien gewoon niet elke opdracht zoodanig op te vatten, 
dat zij voor anderen bouwen : zij bouwen voor zich zelven, 
omdat zij ieder hunner werken als een aanbevelingskaartje 
beschouwen. Een gebouw echter heeft slechts dan waarde, 
wanneer het in alle onderdeden en als een harmonisch ge- 
heel, volkomen aan zijn doel beantwoordt. 
