( 87 ) 
Wie zou b. v. den Keulschen Dom, dit wonderbaarlijk en 
geweldig meesterstuk, ten geschenke willen hebben, als de 
voorwaarde daaraan verbonden werd, dat men hem bewonen 
moest ? 
In stede van zich achter de geschiedenis onzichtbaar te 
maken, treedt men liever op den voorgrond, en dienten- 
gevolge ontstaat het armzalig afmatten van den geest om 
iets nieuws uit te vinden, terwpl reeds sinds eeuwen alle 
kunstvormen uitgeput zijn. Deze naar hersenschimmen ha- 
kende zucht kan echter tot niets anders leiden, dan tot eene 
het aesthetisch gevoel kwetsende vermenging van bouwstplen. 
De leek is wel is waar gemakkelijk te verblinden. Maar hg, 
die de hoogere wijding der kunst en wetenschap heeft ont- 
vangen, zal zich niet zoover laten begoochelen, dat hij de 
grondgedachte van een plan voor zijne, gewoonlijk fraaie 
en zuivere, of zelfs schilderachtige uitvoering over het 
hoofd ziet. 
Ik beleefde eene merkwaardige periode gedurende de studie- 
jaren, die zgne Kon. Hoogheid Prins Willem van Oranje 
te Leiden doorbraeht. De gewone visites werden weldra tot 
vaste, wekelijksche soirees in het, aan de tijdsomstandigheden 
beantwoordende, fijnere karakter van het Tabakscollegium van 
Fr. Wilhelm den Eerste. Onderwerp der gesprekken was 
eene openhartige bespreking van alle gewichtige vragen. 
Daaraan namen deel de Gouverneur van den Prins, de latere 
Minister van Oorlog, Jonkheer van Casembroot, een voor- 
treffelijk, zeer beschaafd man, van een’ vasten wil en frissche 
doortastendheid, wijders de privaat-leeraar en de adjudant 
van den prins. Ieder, die dezen bescheiden en beminne- 
lijken prins kende en getuige was van zgne vriendelijkheid 
en goedhartigheid, moest met de schoonste verwachtingen 
voor zijne toekomst vervuld worden. Voor mij waren deze 
avonden zeer belangrijk, omdat het onderhoud op vrije, onge- 
dwongene wijze over vele, buiten het dagelijksch leven lig- 
5 * 
