{ 7 - 1 ) 
den Koning was opgedrongen, maar ik antwoordde: »men 
dwingt een’ Koning niet”. Dientengevolge werd ik voor een’ 
ingekankerden Tliorbeckiaan gehouden. 
Hij was echter een hoogst rechtschapen en zedelijk man ; 
hp had het Nederlandsche Staatsrecht en de Grondwet be- 
studeerd, zooals niemand anders, en zijn oordeel daaromtrent 
getuigde zoowel van diep inzicht als van groote gematigd- 
heid. De studeerende jeugd rook instinctmatig den nade- 
renden Nieuwen ïijd van het jaar 1848. Zp voelde, dat 
hij de man was, die geroepen was haar hem te gemoet te 
brengen, en zoo vormde zich om hem, met behulp van eenige 
zijner vroegere leerlingen, in zekeren zin eene eigene rechts- 
faculteit. 
De groote massa in de stad onttrok hem daarentegen hare 
sympathie, en toen hij afgevaardigde wenschte te worden, 
was het duidelijk, dat hij het vereischt getal stemmen in 
de verste verte niet op zich zou kunnen vereenigen. Thans 
wierp hij zich, achter de coulissen blijvende, door tusschen- 
komst zijner aanhangers, in de armen der geestelijkheid. 
Dit hielp! Maar liberalisme en priesterdom, welk een ver- 
bond! Het ging onzen Staatsman dan ook, zooals te ver- 
moeden was. Hp werd door de geestelijkheid geëxploiteerd, 
en daarna door haar losgelaten. 
Zoo heb ik dien man gekend, en met mij vele anderen. 
Zijne aanhangers verdedigden hem dikwijls met het oude 
gezegde: »waar veel licht is, is ook veel schaduw”. Maar 
zulk een gezegde laat ik alleen gelden ten opzichte van een* 
Kardinaal de Richelieu met zpne verliefde malligheden; van 
een’ Sully, die tot afwisseling danste en op zijn’ ouden dag 
den opgeblazen gek speelde, maar niet ten opzichte van den 
geleerde, die slechts door het afwerpen van de alledaagsche, 
nienschelijke zwakheden, nut van zijne studie trekken kan. 
Ik moet thans eenige jaren teruggaan om eene der treu- 
rigste slagen te vermelden, die mijn’ vader troffen. Dit was 
het verlies van zijne begaafde gade op den December 
