karakter er by te voegen, maar bovengenoemde omstandig- 
heid schgnt hem aan de uitvoering van dit voornemen ver- 
hinderd te hebben. Dit is te meer te bejammeren, daar 
niemand beter in staat was daarover een onpartydig oordeel 
te vellen dan de man die het »Nosce te ipsum” zijngeheele 
leven in practijk gebracht had. Ik zal trachten zoo onpar- 
tijdig mogelijk deze leemte nog aan te vullen. Zooals reeds 
uit de geschiedenis zijner eerste levensjaren genoegzaam blijkt, 
was mijn vader iemand van eene onvermoeide werkkracht, 
die door eene bijna onverstoorbare gezondheid gesteund 
werd *1. Hij was doortastend, steeds werkzaam met den 
geest, zelfs op plaatsen van uitspanning; had eene fijne op- 
merkingsgave, die hem in staat stelde, in dingen, die een 
ander voorbploopt, de merkwaardigste verschijnselen waar 
te nemen. Daarbij was hij echter onbuigzaam van geest, 
zooals hp reeds in zijne jeugd in den strpd met zijne leer- 
meesters en zijn’ vader getoond had, op vele punten eigen- 
zinnig en moeilijk tot andere gedachten te brengen, hoewel 
hij voor een klaar betoog niet onvatbaar was, en dan de 
eerste was om zijne verkeerde meening te erkennen en te 
verwerpen. 
Hij was een vriend van vroeg opstaan, zat meestal al om 
vijf uur aan zijne schrpftafel en had dan om 8 uur, zooals 
hg zich uitdrukte, reeds zooveel gewerkt, als een ander 
in een geheelen dag afgedaan had. Van daar, dat hij den 
tgd vond om niet alleen een groot aantal werken te schry- 
ven, maar ook om eiken zaterdag op de jacht te gaan f), de 
opvoeding en het onderwys zyner kinderen geheel op zich 
*) Hij had b. v. nooit hoofdpijn gehad, en was slechts ééns in zijn 
leven, tusschen de jaren 1847 en 1848, bedenkelijk ziek : eene aandoe- 
ning van het. hart, waarvan zijn broeder F. Schlegel hem totaal genas. 
j-) Voor hem bestond geen gesloten jachttijd; hij had de vergunning 
om, ten behoeve van het Museum, het geheele jaar door dieren te 
schieten. Ook de weg langs de spoorwegen was voor hem vrij- 
gesteld. 
