( 46 ) 
zooals weinigen, en in den kring der familie, de beminne- 
lykste en Tertrouwelykste mensch dien men zich denken 
kan, was hy daarentegen in de politiek wat de Pranschen 
een »farouche républicain’l noemen. Maar hy was het slechts 
en ik schreef hem een’ brief om hem te danken, hoewel omstandighe- 
den mijn’ vader destijds verhinderden deze uitnoodiging aantenemen. 
Een paar dagen later ontving ik, toenmaals een veertienjarige knaap, 
een’ eigenhaudigen brief van den prins waarvan ik hier den aanhef 
mededeel, omdat hij toont welk een warm kindervriend hij was. 
„A la bonne heure, mon cher petit ami, ta lettre du moins est de 
celles qui consolenl; la bonne lettre de ta Maman m’avait laissé pen 
d’espoir et celle de ton père me 1’avait enlevé tout-a-fait. C’est si 
vrai que j’avais presque cèdé a l’insistance de mes médecins, qui ne 
sachant plus que faire, veulent absolument m’envoyer aux eaux malgré 
la saison. Mais votre société me fera beaucoup plus de bien que les 
douches d’eau minerale. Tu vois cependant qu’il est nécessaire que 
je sache positivement a quoi m’en tenir. Ne me laissez douc pas plus 
longtemps dans I’incertitude. II est bien entendu que non seuloment 
Cécile (mijne zuster) mais vous tous iriez a 1’opéra et dans beaucoup 
d’autres théatres et endroits délicieux dont vous ne soupQonnez pas 
même 1’existence et qui ne se trouvent qu’a Paris. Oui, mon cher 
Gustave, je m’engage, tout en vous procurant des occupations sérieuses 
ct iustructives, a vous faire amuser beaucoup et Maman aussi. Quant 
a Papa soyez persuadé qu’il ne perdrait pas son temps sous auciiii 
rapport. . . . Thans volgen nog eenige vragen van wetenschappelijke!! 
aard aan mijn’ vader, en de brief sluit met de woorden: 
„Je vous embrasse tous comme je vous aime, en attendant que je 
puisse Ie faire en réalité. 
a toi de coenr 
C. L. Bonapakte. 
Deze brief, dien ik steeds heilig bewaard heb, is uit Parijs den 
14en November 1854 gedateerd, en was gedresseerd aan: 
Monsieur Gustave Schlegel, étudiaut en Chinois a Leyde. 
Bonaparte wist, dat ik toen eene munt- en zegelverzameling hatl, 
en daarom had hij zijn’ aan mij gerichten brief opzettelijk met een’ 
zeer zuiveren afdruk van zijn cachet verzegeld. 
Zijn welgelijkend portret, dat hij „a son ami et collègue H. Schlegel” 
schonk, hangt thans in mijne stuleerkamer, tot blijvende herinnering 
aan een’ man, die, hoe hartstochtelijk ook, steeds een onbedorven, kin- 
derlijk gemoed bewaard had. 
