( 34 ) 
Ik had met mijn’ kamerhuur, den frieschen Graaf van 
Limburg Sïirum, innige vriendschap gesloten. Hij was een 
edel, hoogst onbaatzuchtig man, die mij later, als burgemees- 
ter der stad en curator der hoogeschool, vooral in de Mu- 
seumkwestie, groote diensten heeft bewezen. 
Tijdens eene soirée, vertelde men mij, dat de beste manier 
om hier te lande naam te maken was, eene door eene 
Hollandsche Maatschappij uitgeschreven prijsvraag te be- 
antwoorden. 
Ik - merkte op, dat ik wel lust had zulk een’ arbeid te 
ondernemen, maar niet van plan was meer dan 14 dagen 
er aan te besteden. Zooals het loen mode was, volgde°op 
dit vermetel gezegde onmiddellijk het voorstel eener wed- 
dingschap om oesters en eene fijne flesch. Ik nam ze aan, 
VAN Stirum hield controle, en sloot mij in zijne kamer op. 
Het boek was op den bepaalden tijd gereed, en werd zelfs 
met den dubbelen prijs bekroond. Dit was mijne verhandelino- 
over »het trekken der vogels”. Bij den feestdisch begroette 
men mij, naar toenmalig gebruik, als »homo bislaureatus.” 
Maar toen een van de gasten zich de opmerking ontvallen 
het, dat bekroningen wel eens van het toeral afhingen, ver- 
klaarde ik mij bereid eene tweede prijsvraag op dezelfde voor- 
waarden te beantwoorden, en op deze wijze ontstond mijne 
verhandeling over het » broeden van den koekoek”. 
Bij eene andere gelegenheid, toen het leeren van talen ter 
sprake kwam, opperde ik de meening, dat men, na zekere 
steld. Hij vertelde mij, dat hij de beschrijving van die nieuwe dieren 
gemaakt had, en wenschte die aan mijn oordeel te onderwerpen Tot 
mijne verbazing las hij mij nu woord voor woord mijne eigen be- 
schrijving voor. Ik wreekte mij door ze boven alle mate te Oprijzen, 
het treffende er in te releveercn, en hem als een geoefend Zoölooo- te 
W W Kon. Ncd. Instimut 
dei Wetensch. onder zijn’ eigen naam laten plaatsen. 
Men kan nagaan hoe amusant deze scene was voor de andere aanwe- 
zigen, die m het geheim der zaak ingewijd waren. 
