( 33 ) 
slangen Jiad in de eerste jaren van mijn verblgf alhier 
plaats. 
Jeugdige overmoed verleidde mp bovendien tot allerlei 
streken *), waarmede ik echter mpn voordeel deed. 
*) De geschiedenis dezer jeugdige streken was bijna vergeten, toen 
zij, omstreeks 30 jaar later door een’ tijdgenoot en Collega, den thans 
overleden hoogleeraar der chemie, van der Boon Mesch, in den 
vorm van een’ mij toegebrachten feestdronk, bij gelegenheid van een 
groot gastmaal, in alle bijzonderheden weder opgehaald werd. De 
kennismaking met dezen geoefenden, en altijd slagvaardigen redenaar 
was op eene eigenaardige wijze ontstaan. Hij wilde eens bij BoiÉ 
inlichtingen in winnen omtrent een’ vogel en een eekhoorntje, die beide 
uit Oost-Indië op spiritus aangebracht waren. BoiÉ verklaarde de 
dieren in dien toestand niet te kunnen determineeren, maar verwees 
hem naar mij. Ik herkende den vogel voor den toen nog onbeschre- 
ven Basilornis, en in het eekhorentje eene nieuwe soort. Zijn broeder, 
hoogleeraar in de natuurlijke historie te Amsterdam, wien deze dieren 
behoorden, wenschte ze te beschrijven, maar verzocht om nauwkeuriger 
inlichtingen. Zij moesten derhalve opgezet worden; maar alle werk- 
lieden verklaarden dit voor onmogelijk, daar de veeren en haren reeds 
dreigden uit te vallen, en BoiÉ zelf, hoewel met zulke werkzaamhe- 
den zeer vertrouwd, twijfelde aan het welslagen. Ik dacht er anders 
over, vroeg de dieren tot nader onderzoek, zette ze binnen weinige 
uren op, hetgeen uitstekend uitviel, en stuurde ze vergezeld van eene 
latijnsche beschrijving aan den brenger terug. De man was buiten zich 
zelf van vreugde en vertelde van mij wonderen, hoewel ik hem ver- 
zekerde, dat er niets aan was, daar ik gewoon was, door vroegtijdige 
oefening, methode, en uit vrees voor tijdverlies, mechanisch werk zoo 
spoedig mogelijk af te maken, dat ik bovendien den vogel reeds van 
uit het Weener Museum kende, en dat het eekhorentje zich van alle 
andere bekende soorten door zijne opvallende kleur onderscheidde. 
Het hielp echter niets, en toen ik, op verzoek van Temminck en BoiÉ, 
on door alle praeparateurs omringd, een’ verschen, kleinen vogel in 
20 minuten gevild en opgezet had, werd mijn bewonderaar nog enthu- 
siastischer en verzocht, dat die vogel in de verzameling van het Mu- 
seum mocht bewaard blijven, waarin hij inderdaad nog heden staat, 
on wel, met uitzondering van den Basilornis, als de eerste en eenige 
vogelhuid, die ik ooit in Leiden gepraepareerd heb. Ik hoorde nu verder 
niets van die nieuwe dieren, totdat mij ongeveer een jaar later ge- 
noemde hoogleeraar ten huize van den heer Eeinwaedï werd voorge- 
3 
