( 26 ) 
> Vertrek gerust! gg zult niet op eene der lagere treden van 
het ambtelijk leven blijven staan.” BoiÉ schreef uit Indië 
over mij aan Temminck: »Conservez ce jeune homme, il ira 
loin”. Eigen overschatting was en is nog steeds mijne 
grootste vrees. Ik had immers ook geen ander doel voor 
oogen, dan eene der wetenschap waardige instelling te schep- 
pen, en dat dit eerst zeer laat naar mijn’ zin verwezenlijkt 
werd, is aan het noodlot te wgten. Bij besluit van den 
29*=“ November 1828 werd ik eindelijk ofScieel tot conser- 
vator der bedoelde vakken benoemd *). 
De last om de reeds toen aanzienlijke zoölogische en osteo- 
logiache verzamelingen verder te determineeren en te rang- 
schikken , eene zoötomische verzameling der zachte deelen 
aan te leggen en bovendien alle technische werkzaamheden 
te leiden en te bewaken, viel mij, bij mijne langdurige oefe- 
ning in die vakken, niet moeilijk; de moeilgkheid alleen 
was tijd te winnen voor zelfstandigen arbeid en eigen studie. 
Ik deed al het mogelijke om mgne nog ontbrekende kennis 
aan te vullen. 
Ten gevolge van eene ingeschapen piëteit voor degelijke 
en oudere lieden, had ik mij, dwepender wijze, de beroemde 
Leidsche Hoogeschool als het model voor alle dergelgke in- 
stellingen voorgesteld. Hoewel nu de groote geleerdheid van 
enkelen niet te miskennen viel, zoo vond ik toch veel wat ver- 
ouderd was. Theologie en Philologie, de steeds in Nederland 
, het meest bevoorrechte vakken, bloeiden het beste. De eerste 
kon zich echter niet ontwikkelen in eene maatschappij, die 
elk vrij onderzoek met ketterij en ongeloof gelijk stelde ; 
terwijl de andere zich hoofdzakelijk bepaalde bij de, wel is 
waar gewichtige en toen in Duitschland dikwijls verwaar- 
loosde grammaticaal-kritische richting; maar zij bleef meestal 
•) In werkelijkheid had hij ze reeds sinds 1836 bekleed. Men zie 
zijne verhandeling over eenen in het jaar 1836 aan de Noord-Holl. 
kust gestranden Vin-Visch (Ie kl. N. Verh. Kon. Ned. Inst. III, 1836, 
met 3 pl.) G. g_ 
