( 25 ) 
en hem aan het hoofd eener onderzoekingsreis geplaatst, aan 
welke de jonge Nederlandsche geleerden Van Hasselt en Van 
Kaalte, als ook de teekenaars Kuiltjes en Maueeveet, toe- 
gevoegd werden. 
De wpze hoe hp BoiÉ machtig werd, was zeer eigenaar- 
dig. Deze had, als student in Heidelberg, eene kritiek van 
Temminck’s Manuel d’ornithologie gepubliceerd. Temminck, 
in plaats van zich over het gispen van verscheiden fouten 
tegen de wetenschap geraakt te gevoelen, schreef integendeel 
aan BoiÉ om hem eene plaats aan het Leidsch Museum aan 
te bieden. BoiÉ nam het voorstel aan, maar beval tevens 
Macklot en S. Müllee aan, welke Temminck ook zonder 
complimenten dadelijk liet nakomen *). 
Nadat BoiÉ, Macklot en Müllee den 21^“ December 
1825 met de brik Dijkzigt uit Hellevoet naar Indië ver- 
trokken waren, nam ik voorloopig aan het Museum hunne 
werkzaamheden betrekkelyk de gewervelde dieren en de 
zoötomie waar. Nog werd ik in het jaar 1827 by de Re- 
geering als reizend naturalist aanbevolen, maar toen het be- 
richt van BoiÉ’s dood, dien Temminck als zijn’ opvolger had 
uitverkoren, kwam, smeekte hy my het Museum niet te 
verlaten. Ik gaf toen eindelijk mijne reisplannen op, omdat 
ik begreep, dat ik, in het middenpunt der wetenschappen, 
algemeene diensten bewijzen kon. 
Aanmoediging voor mijn beoogd levensdoel heeft mij nooit 
ontbroken. Reeds in mijne prille jeugd had mij eene passage 
in het toenmaals zoo geachte werk van Kniggb, »dat de 
mensch alles bereiken kan wat hij wil, als hij het slechts 
goed begint” getroffen. Maar ik dacht daarbij: »als de 
fortuin hem gunstig is”. Bebhm zeide mij bij het eerste af- 
scheid: »blijf der wetenschap getrouw, zij zal U eer aan- 
brengen”. VoN ScHEBiBEE ontsloeg mij met de woorden; 
*) Wij stippen hierbij aan, dat Temminck, om Schlegel voorloopig 
bij het Museum te houden, hem den Isten Juni 1835 als praeparator 
ad interim bij die instelling liet benoemen. G. S. 
