( ) 
bereikbaren meester in stilte, op zijne wandelingen, hetzij in 
Weenen of in Baden, luisteren konden. 
Ik had ongeveer een jaar in Weenen doorgebracht, toen 
er een brief van Temminck, toen Directeur van het Nederl. 
Rijks Museum, aan zijn collega in Weenen aankwam, Hij 
deelde hem mede, hoe hij in het jaar 1820 deze instelling 
had gesticht; dat de beide geleerden Dr. H. BoiÉ en Dr, 
H. Macklot, die hem tot nu toe als conservatoren ter zpde 
gestaan hadden, als natuurkundige reizigers zeer spoedig naar 
Indië zouden vertrekken; dat hij ze niet wist te vervangen, 
en besloot met de vraag of er misschien in Weeneu een 
jong, wetenschappelijk gevormd mensch te vinden zou zijn, 
die niet alleen in de dierkunde t’huis was, maar ook prak- 
tische vorming bezat, onverschillig of hij zijne academische 
loopbaan al dan niet voleindigd had. Ik nam dit voorstel 
aan *), maar onder voorwaarde, dat ik de colleges voor 
onderscheiden vakken in Leiden zoude mogen volgen, en mij 
voor reizen in vreemde landen mocht voorbereiden. 
Temminck’s antwoord behelsde den wensch eener zoo spoe- 
dig mogelijke afreis. Weinig dagen daarna f) verliet ik 
Weeuen en begaf mij over Praag naar Altenburg. 
Het bezoek aan mijne vaderstad was met bpzondere zwa- 
righeden verbonden. Ik was door mijn plotseling vertrek 
fflet mijn’ vader in onmin geraakt, had in mijne driejarige 
afwezigheid niet de minste ondersteuning van hem gevraagd, 
en wp hadden slechts door derden van elkander gehoord. 
He eenige brief, dien ik ontving, behelsde de mededeeling, 
dat ik, dienstplichtig geworden zpnde, t’huis komen en onder 
*) Echter niet zoo dadelijk, want de positie in Weenen beviel toen 
mijn vader zeer goed. Eerst toen Von Schueiber hem er op op- 
merkzaam maakte, dat hij èn als Noordduitscher èn als Protestant in 
et Zuidduitsche, Katholieke Oostenrijk weinig of geen kans van pro- 
motie had, liet hij zich overhalen dien nieuwen werkkring te aan- 
vaarden. GS 
t) Zijn reispas is afgeteekend op 20 April 1825. G. S, 
