te nemen, op reis, behalve eenig gereed geld, in het bezit 
van eene benrs, goed gespekt met ringetj esdukaten en andere 
oude munten, die mpne moeder en grootmoeder, in een ge- 
heim laadje van de secretaire, op zpde gelegd en mp heime- 
lijk toegestoken hadden. Ik verliet, nog geen achttien jaar 
oud, met een zwaar hart mijne vele beschermers en vrien- 
den, maar zonder rouw mijne vaderstad, die mij, hoewel eene 
residentie, nuchter, huisbakken en kleinsteedsch toescheen, 
en nam niets mede dan de Saksische eerlijkheid, gemoede- 
lijkheid en beleefdheid, laatstgenoemde echter slechts in be- 
perkten vorm. Ik begon mijne voetreis over Chemnitz en 
Freiberg naar Dresden, en kreeg in laatstgenoemde stad 
huisvesting bij een’ vriend. 
In die stad bleef ik een paar jaren, en vond ik dikwerf 
gelegenheid, de omstreken in wijden kring te onderzoeken. 
Maar Dresden kon mij op den duur niet boeien. Ik had 
door buitengewone zuinigheid, door allerlei werk en het 
geven van lessen, eene kleine som bijeengespaard, en besloot 
daarom met Paschen 1824 eene grootere voetreis te onder- 
nemen, en die tot Weeuen uittestrekken, want daarheen 
werd ik gelokt door den naam van het K. K. Natnralien- 
Kabinet als eene model-inrichting en de beste technische 
school. 
Nadat ik mij onderweg 14 dagen in Praag opgehouden, 
en er met het volksleven kennis gemaakt had, wandelde ik 
naar de keizerstad. Beehm had mij recommandatie-brieven 
voor die stad medegegeven, o. a. ook aan Jos. Natïbreu, 
die mij welwillend ontving en mij weldra tot eene jacht op 
de Donaueilanden uitnoodigde. Gedurende het gemoedelijke 
rustuurtje, bood hij mij'- een klein baantje aan het Museum 
aan. Ik nam dit on voorwaardelijk aan, want ik beschouwde 
Fet als den stijgbeugel, van waar ik op mijn geliefkoosd 
terrein hoopte te komen. Ik had thans eene groote inrich- 
ting tot mijne beschikking, mijne ambtsbezigheden lieten 
mij tijd voor andere studiën, en ik was bovendien van een 
toereikend inkomen verzekerd. Door Heckel, dien ik bij 
2 
