( 15 ) 
zins bekommerde, omdat ik van deze zaak, die voor mij 
afgedaan vras, voor goed afscheid genomen had. 
Ik moest nu aan de Academie komen en kon elk vak 
kiezen, behalve dat van de natuurwetenschappen; dus een 
vak naast hetwelk ik mijne lievelingswetenschap bestudee- 
ren kon. Maar de Theologie scheen mij te bekrompen toe 
en zich binnen te enge kringen te bewegen ; de Rechten 
te spitsvondig; bespiegelende Wijsbegeerte te bodemloos; 
Philologie te schoolmeesterachtig; zuivere Mathesis te nuch- 
ter en te droog; Geneeskunde te duister en te tijdroo- 
vend *). Ik gaf derhalve de voorkeur aan de lucratieve 
zaak mijns vaders, maar met het geheime voorbehoud en 
vast besluit, mij bij de eerste ernstige gelegenheid daarvan 
los te maken. 
Mijn vader was des te meer met dit voornemen ingeno- 
men, omdat de door hem bewonderde J. J. Roxjsseau iets 
dergelijks aangeprezen had. In de zaak getreden, hield ik 
de boekhouding, droeg zorg voor de correspondentie en 
streefde er naar, mij in alle richtingen praktisch en technisch 
te bekwamen, hetgeen mij mijn leven lang uitmuntend te 
stade is gekomen. Er schoot, behalve de avonden, op zon- 
en feestdagen overvloedig tijd over om allerlei studies te 
maken, en de autodidact genoot daarbij het voorrecht, door 
zijne eigene oogen en niet door die van den leermeester te 
leeren zien; een onberekenbaar voorrecht, want slechts op 
dien weg ontdekt men iets nieuws. Ik maakte daarbij zooveel 
mogelijk uitstapjes, en zette de reeds in jongere jaren begon- 
nen voetreizen regelmatig voort, terwijl ik daarbij het doen 
en laten van eiken stand gadesloeg, om de totaal-verhouding 
*) Een van mijne broeders, Dr. med. Ekanz Schlegel, evenals ik 
een vereerder der Natuurlijke Geschiedenis, nam de proef met het 
medische vak, maar gaf het trots eene veeljarige, gelukkige en ren- 
deereude praktijk, weder op, omdat het hem stuitte als kunstenaar 
beschouwd te worden. Hij werd toen Directeur van de Diergaarde 
m Breslau. 
