I 
( 14 ) 
tig te worden, hoewel ik de verkregene loftuitingen door 
allerlei grappige streken eeaigszins temperde *). 
Ik vernam nu ook, dat dit geval de aandacht van de 
regeeriug op mp getrokken had, waarom ik mp echter geens- 
♦) Als meu mij onrechtvaardig behandeld had, verzon ik ook wel 
ernstigere grappen, zooals b. v. de navolgende: Het schoolgebouw 
stond op eene» binnenplaats. Gelijkvloers was de Carccr (de doos) en 
de rommelkamer, op de eerste verdieping waren kleinere kamers, en 
op de bovenste verdieping onder anderen eene zaal die wel BO leerlin- 
gen bevatten kon. T)e docent sloot mij eens, wegens een klein vergrijp, 
gedurende het middageten in deze zaal op. Ik besloot hem een lesje ^ 
voor het vervolg te geven. Achter de ouderwetsche kachel van de 
zaal stond een rensachtige inktpot, met inkt gevuld, en daarnaast lag 
een penseel. Ik maakte daar gebruik van om de vier witte muren 
van de zaal met allerlei karikaturen van den docent en diens vrouw 
te beschilderen. Na gedanen arbeid, en nadat ik alle inktkokers vuil 
gemaakt had, deed ik een venster open, klom er uit, sloot het weder, 
en met de voeten op een klein, nauwelijks een voet breed afdakje 
rustend, liep ik met de armen balanceerend langs den loodrechten 
muur verder, totdat ik op een laag dak van het naastbijgelegen huis 
belandde. Van daar liet ik mij naar het naaste venster van de eerste 
verdieping afglijden, opende dit en klom in de kamer, waarna ik het 
venster weder sloot en mij in een boek verdiepte. Ik luisterde. Het 
uur, waarop de custos de deur van de zaal zoude openen, sloeg. De 
jongens stormden naar binnen, maar in mijne plaats vonden zij, zooals 
zij zeiden, «eene ledige schilderijgalerij.” Een ontembare schaterlach 
weerklonk. De docent werd geroepen, hij liet de zaal ontnnraen, en 
ontsloot de lagere kamers. Hier vond hij mij, met de ellebogen op 
de tafel en het hoofd tusschen de handen zitten. «Hoe kom je hier? 
vroeg hij. «Wat voor een vraag is dit?” antwoordde ik; «U hebt mij 
immers hier opgesloten ” »lk”, zeide hij, »Ik heb je immers boven 
in de zaal opgesloten.” „Zoo! hoe kom ik dan hier?” De man stond 
versteend. Zooals altijd, bij buitengewone gevallen, werd mijn vader 
gehaald. Liegen was mijne gewoonte niet, maar, dacht ik, deze grap 
is toch wel een leugen waard en ik zeide slechts tot mijn vader ; 
«Men heeft u verteld wat er gebeurd is; oordeel zelf”. Hij was over- 
bluft, want vun zulk een waagstuk had niemand zelfs gedroomd. Mijne 
vriendschap met dezen docent bleef trouwens ongestoord tot zijn dood 
voortduren. 
