tan den zeer zeldzaam Toorkomenden en verborgen levenden 
wespvalk (Pernis apivorus) nauwkeurig te leeren kennen, 
de plaats, die hij toen onder de buizerden vrij algemeen 
innam, heeft mij altijd zeer precair toegeschenen. De Na- 
turforschende Gesellschaft des Osterlandes vertrouwde mij 
weldra de zorg voor hare verzameling van hoogere dieren 
toe; ik kon in hare bibliotheek mijne boekenkennis vermeer- 
deren, terwijl menige betrekking tot geleerde en degelyke 
lieden werd a'angeknoopt. 
De wensch, grootere verzamelingen en een’ meester inhet 
vak te zien, bracht mij naar Renthendorf bij den predikant 
Brehm, toen met Naumakn de grootste ornitholoog van Duitsch- 
land. Mijn eerste bezoek bracht ik hem toen ik nog geen 
dertien jaar oud was. Deze geestige en eigenaardige man 
behield mij gedurende de schoolvacantie bij zich. Hp dwaalde 
dagelijks door bosch en veld, en het deed hem veel genoegen 
te bemerken, dat ik vlucht en stem der vogels zoo goed 
kende. Ik had hem mijne waarnemingen schriftelijk mede- 
gedeeld, en ik was er niet weinig trotsch op, dat hem ver- 
schillende feiten, die hij ook later in zijne werken opnam, 
toen nog nieuw waren. Daartoe behoorde onder anderen 
het broedsel van den kleinen roerdomp (Ardea minuta), waar- 
van ik het nest en de eieren gevonden had, als ook de 
ontdekking van den moerasrietzanger (Calaraodyta palustns), 
welke Bbehm zelfs toen nog loochende, toen ik hem op een’, 
in de onmiddellijke nabijheid zijner woning staand elzen- 
boschje, zingenden vogel dezer soort had opmerkzaam p- 
maakt, welken vogel hij echter voor een’, zooals hij zich 
uitdrukte, knoeienden en nog niet volleerden spotvogel (Hy- 
polais) hield. 
Ik wenschte de zaak echter tot klaarheid te brengen, en 
daar het reeds begon te schemeren, beloofde ik hem den 
volgenden morgen den zanger te schieten, terwijl de domme 
kerk hield. 
De preek was nog niet geheel ten einde, toen ik door de open 
kerkdeur, met mijn’ vogel in de hand verborgen, bmnentrad. 
