met goedkeuring van den houtvester, zoutlikplaatsen vooï 
het groot wild aangelegd, en in de huurt daarvan op oude 
eikehoomen zoogenaamde kansels geplaatst, van waaruit men 
de groote dieren, in de stilte van den nacht en onder den 
overweldigenden indruk eener grootsche en eenzame natuur, 
waarnemen kon. 
Als er een hert geschoten was, hetgeen echter niet dik- 
wijls gebeurde, werd het in triumf door de stad gedragen, 
en de vreugde bereikte haar toppunt, toen eens de bloed- 
honden eene jonge hinde opgejaagd hadden, en deze levend 
naar het park van den baron vois Thümmel in Altenburg 
gebracht werd, waar zij later tot een’ rijzigen twaalfeinder 
opgroeide. 
Deze glasblazer was voor het overige een fijn waarnemer; 
hy ging nooit zonder geweer uit, en, als zijn getrouwe 
metgezel, leerde ik van hem zeer veel omtrent de zeden 
en de leefwijze der vogels en andere dieren. Maar de 
hoofdrol bij het verzamelen en de onderzoekingen in de 
omstreken van Schmölln, speelden twee knapen: Kaspa r en 
Geoug. Ik had ze, zelf bijna nog een kind, tot mij ge- 
trokken, en den jongen Kaspar, als den beter ontwikkelde, 
voor de grap tot myn’ lijfjager benoemd. Zij waren de zoons 
van een’ armen wever, liepen blootsvoets, waren sterk, ge- 
oefend in het loopen en klimmen, hartstochtelyke vogel-, 
visch- en kreefteuvangers, en ten allen tyde gereed om alles 
te doen wat ik wenschte. Van te voren gewaarschuwd wan- 
neer ik naar Schmölln kwam, stonden zij bij mijne aankomst, 
met groote stokken gewapend, voor de deur van mijn groot- 
vaders huis, om met my naar buiten te trekken, hetgeen 
ook geregeld onmiddellijk gebeurde. Zoo lang ik in Schmölln 
bleef, verlieten zy mij alleen om thuis te slapen. Allerlei 
voorwerpen van natuurlijke historie werden dan verzameld, 
en als ik wegging, droeg ik hun op daarmede voort te gaan, 
en zelfs om zekere waarnemingen te doen. 
Op deze wyze slaagde ik er o. a, in, studiën over de 
voortplanting van den koekoek te maken, en de leefwyze 
