in Weenen woonde, tot administrateur van één zijner goe- 
. deren in Hongarije aangesteld, welke plaats hem zóó goed 
beviel, dat hij, bij de later gevolgde uitwisseling van krijgs- 
gevangenen, niet wenschte in aanmerking te komen. Graaf 
Batthvaiïi liet toen ten behoeve van zijn’ administrateur eene 
school bouwen, waarvan Schlegel meester werd, en bij 
welke gelegenheid hij hertrouwde met eene vrouw uit Stier- 
marken. Hij 'verwekte bij deze vrouw éen zoon, Melchior 
genaamd, (geb. 1746, f 1805), die geelgieter werd en zich 
te Praag vestigde. Wegens het lezen van een’ hijbel, dien 
Melchior toevallig gevonden had, van ketterij beschuldigd, 
begaf hij zich naar Leipzig en van daar naar Altenburg, 
waar hp zich als geelgieter vestigde en door den Superin- 
tendent Reichlin in de Evangelisch-Luthersche Gemeente 
werd opgenomen. Toen echter in 1782 Keizer Frans van 
Oostenrijk zijn tolerantie-edict publiceerde, kreeg Melchior 
Schlegel het heimwee, en keerde naar Weenen terug met zijne 
vrouw en zyn toen 13-jarig zoontje (geb. 17 Oct 1769, de 
vader van Hermann Schlegel). Niettegenstaande het tole- 
rantie-edict, vond ScHLEGEi, daar echter zooveel intolerantie, 
dat hp reeds binnen veertien dagen Weenen verliet en naar 
Hermanstadt trok. Zijne vrouw bewoog hem echter naar 
Altenburg terug te keeren. Nadat zijn zoon, Johann David 
Schlegel, daar de burgerschool bezocht had, dwong zijn 
vader hem tegen zijn’ zin eveneens geelgieter te worden. In 
1802 nam hij de zaak van zijn’ vader over, en huwde den 
ipden Juli 1803 met Johanna Rosina Seiler, uit welk hu- 
welpk elf kinderen geboren werden, waarvan Hekmann de 
oudste was. Onder de leiding van David Schlegel werd de 
geelgieterp eene bloeiende fabriek *), die toen voornamelpk 
de koperen ornamenten leverde, waarmede de Altenburger 
boeren gewoon zijn hunne paardetuigen te versieren. 
•) De fabriek is thans in handen van een’ zijner neven, levert 
pleeten en zilveren rijtuig- en tuigversierselen, wordt door stoom ge- 
dreven, en verschaft werk aan 300 arbeiders. 
