( 84 ) 
o os daar ligt, wijl hij slechts wist, waarvoor en in welken 
zin het gebruikt en verwerkt moest worden. 
Dit krachtig en gezond gestel begon echter toen reeds 
langzaam te bezweken. De wandelingen, die hij dagelyks 
met mij deed, en waarvoor ik hem opzettelijk van het Mu- 
seum kwam halen, werden steeds meer en meer door hem 
bekort, en eindelijk geheel gestaakt en beperkt tot den gang 
naar en van het Museum. De dringendste vertoogen, niet 
aan die op zijn’ leeftijd zoo gevaarlijke lichaamsvadzigheid 
toe te geven, bleven vruchteloos. Een diepe anthrax, die 
zich bp hem vertoonde, bracht Prof. Rosenstbin op het ver- 
moeden van suikerziekte, die ook weldra, zoo al niet in 
hevige mate, toch aanwezig bleek te zijn. Tot eene ingrij- 
pende kuur in het dieet was hij niet te bewegen en ging 
hij voort, zp het dan ook iets gematigder, suiker en suiker- 
houdende voedingsmiddelen te gebruiken. 
» Zonder suiker kan de mensch niet bestaan" beweerde 
hy, en of ik hem al op het voorbeeld der Poolvolkeren wees, 
die uitsluitend van visch of vleesch leven en nooit suiker of 
suikerhoudend voedsel gebruiken ; of ik hem al door eigen 
voorbeeld bewees, dat dit zeer goed kon, en als betoog daar- 
voor zes weken lang niets dan vleesch en eieren at en schoon 
water dronk, het was alles te vergeefs. 
»De Eskimo’s waren geheel anders georganiseerd dan wij, 
en een man in de kracht zijns levens kon dingen doen, die 
een grijsaard niet verdragen kon,” was al het antwoord, dat 
hij daarop gaf. Ook het argument, dat hij geene voeding 
van de suiker had, daar deze toch niet in zijn organisme 
werd opgenomen en verbruikt, was niet bestand tegen zijn 
trek naar zoetigheden. 
Zijne oogen, reeds verzwakt door den inspannenden arbeid 
bij het teekenen van honderden voorwerpen op steen, werden 
zoowel door zijne ziekte, als door een’ bijkomenden katarakt 
ten laatste geheel onbruikbaar. Twee operatiën, aan die 
oogen gedaan, gaven geene gunstige resultaten, en ten laatste 
zag hij alleen nog maar zeer grove voorwerpen en die nog 
