C>0) 
Natuurlyk gefchakeert met zilver op zyn vleugelen 
Of gout , dat zelden hier de geltzucht kan beteugelen, 
De vifichen uit de zee , de dieren uit den gront 
Der aarde voortgeteek , gourgeel , of blaau , of bont, 
U opgelevert van al ’s weerelts Zeen en Landen , 
Daar ’t guure Noorden vrieft , of Ooft en Weft moet branden: 
W ort eens dit alles van ’t aandagtig hart bemerkt ; 
T verneemt den Schepper dan , die al dees wondren werkt. 
Was in het Paradys eens Adam by zyn Eva, 
Gy zyt er ook , cn fchikt Godcs wondren met uw Ega : 
Die groote Godtheit doet zich op in ’t kleenfte dier> 
Haar almagt fpeurt men in een rupfe, een vlieg , en mier. 
Wie plantte daar de maag , het hart, de long, de (pieren 
En aders , daar of bloet of geeft fteets door moet zwieren 
Tot voedfel voor het lyf , hoe kleen ook in ons oog ? 
Wien trekt dit niet van ’t laagft der aarde , naar om hoog ƒ 
Godts wysheit laat zich door den menfch uit water haaien ; 
Dit melt de fchelp met een gcfpan van zeekoraalen. 
Kom , Godtverzaaker , die deez wonderen befchout, 
U , als een nachtuil , in de duifternis onthoudt , 
Kom voor het licht , en leer , met elk , uit al dees werken 
Den Opperkunftenaar in zyn gedrag bemerken : 
W^at is’er , bid ik u , dat immer quam van zelf ? 
Hoe diep men in den gront der Ongodiften delf, 
Alen kan t niet vinden, vvyl elke oorzaak haare zaaken 
Te voorfchyn bragt , en dit geen reedlyk menfch kan wraaken. 
Men ftuit in’t klimmen dan in ’t ende op een begin , 
Dat alles wezen gaf , en leevcn , ziel , en zin. 
Een ftechte rups en worm , die nedrig kruipt langs d’aarde. 
Leert aan ’t opmerkend hart een ftuk van hooge waarde : 
’T geringe dier , dat in het endt zich zelf verflyt, 
Verandert wonderbaar in eenen korten tytj 
T legt af zyn huit , met trek en pyn , en komt te vooren 
\ eel fchooner na zyn doodt , dan toen het wiert gebooren. 
