59 
rige dampen, welke men zamenperst , en die als kleine bruine 
lovertjes kristalliseren , die een soort van metaalglans hebben. 
Dit is dan het iodinm; met zuurstof verbonden, vormt het 
een iodiumzuur ; met waterstof en zuurstof te gelijk ver- 
eenigd, stelt het acidum hydroiodicuin daar. Met zwavel, 
phospbor, stikstof en metalen, vormt het iodureten. Tot hier- 
toe heeft men het iodium alleen tot scheikundige onderzoekin- 
gen gebruikt ; het toont , vooral bij vloeistoffen , de meel- of 
stijfselstof aan , welke het blaauw kleurt. In de laatste tijden 
heeft de geneeskunst met goed gevolg van verscheiden iodi- 
um-bereidingen gebruik gemaakt, tot het oplossen en ver- 
deden van zekere gezwellen, vooral die zich aan den hals 
voordoen, en kropgezicel genoemd worden. Wat het bromium 
aangaat, dit is een scheikundig beginsel, dat het meest met 
zeezout verbonden voorkomt ; het heeft veel overeenkomst 
met het chlorium De scheikunde brengt het , door het af te 
zonderen, als eene donkerbruin roode vloeistof voort, die 
zeer vlugtig en van eenen doordringenden geur is ; het is nog 
weinig bekend, en tot nu toe van geene nuttige aanwending; 
alleen weet men , dat het een vergif is. 
126. 
De metalen schijnen eene groote afdeeling te vormen 
tusschen de enkelvoudige -en brandbare ligchamen ; ofschoon 
men in de natuur ze niet allen zuiver aantreft, kan men ze 
door verschillende bewerkingswijzen zoodanig maken ; zij 
bezitten dan eenige algemeene en onderscheidende kenmer- 
ken , zoo als een soort van glans , den metaalglans , die 
denkelijk afhangt van hunne bijna volkomen ondoorschij- 
neodheid en de digte zamenvoeging hunner deelen ; deze 
glans komt bij aHe gekristalliseerde of door kunst gepolijste 
metalen voor. Uitgenomen de kwik , zijn de meeste bij den 
gewonen warmtegraad van onzen dampkring vast, doch 
kunnen , door de werking van het vuur, op bij ieder van 
ben verschillende warmtegraden , gesmolten of vloeibaar 
gemaakt worden. Allen zijn zeer goede geleiders van de 
warmte- en elektricke stof Ook bezitten zij bijzondere eigen- 
schappen , waardoor men hen onderling kan onderscheiden ; 
wanneer men namelijk hunne hardheid, rekbaarheid, hun 
zamenstel , plaatwijze, vezelvormige of korrelachtige breuk, 
kristalvorm en klank nagaat. Eindelijk onderscheidt men 
ze nog door jg w jj z6) waarop zij zich onder den hamer, 
tusschen de cylinders van den pletmolen , of in de uitrekking , 
welke men ze door het rekijzer doet ondergaan, voordoen. 
