70 
makkelijk. Wanneer het zeer zuiver is, vertoont het de teer- 
lingwijze kristalschieting met afnemendë trappen, die eene 
viervlakkige naald vormen , zoo als men pl. II, fig. 3 ziet. 
Het smelt even gemakkelijk als het lood ; men vindt het na- 
tuurlijk, maar meer geoxideerd, of met zwavel en andere 
metalen verbonden. Men vereenigt het met tin en lood , 
welke het zeer hard maakt. Deze drievoudige vereeniging 
wordt, hoewel zij heel hard is, vloeijend en smelt nog on- 
der het kookpunt. In de metaalgieterijen gebruikt men haar, 
om vormen af te gieten, en ook hij ontleedkundige opspui- 
tingen Zijn oxide kómt in de zamenstelling der witte brand- 
verwen, en in de verglaassels van porcelein en aardenwerk. 
In de verhouding van een vijftiende met goud-oxide verbon- 
den , wordt het bij het porselein schilderen gebruikt , door- 
dien het goud daardoor meer smeltbaar wordt gemaakt en 
beter daarop vast hecht. Het bismuth, dat door salpeterzuur 
wordt neêrgeploft en goed gewasschen is, vormt het blan- 
ketsel of magisterium. De scheikundigen duiden dit zout aan 
als een subnitras ; in de geneeskunst wordt het aangewend 
tegen zekere gebreken van de maag en moeijelijke spijsver- 
teeringen. 
145. 
Al de metalen, welke wij hebben nagegaan van het arse- 
nik af, kunnen noch onder den hamer, noch door den 
cylinder worden nitgerekt , zoodat men ze weinig in hunnen 
metaalstaaf kent, daar zij als zoodanig niet worden gebruikt. 
Zoo is het niet gelegen met de twee metalen , die nu volgen 
zullen, wier gebruik algemeen is, het koper en het lood 
namelijk Wij zullen achtervolgens de andere metalen behan- 
delen , welke men alle'e'n door de scheikunde heeft doen ken- 
nen ; deze zijn denickel, het tellurium , titanium, uranium, 
cerium , columhium , tung steen , chromium en molybde- 
nium (150). 
146. 
Koper noemt men dat roodachtig metaal , hetwelk bijna 
even rekbaar is als het zilver, bij uitstek klankgevend , meer 
glanzend dan tin, vatbaar, om fraai gepolijst te worden, 
maar dat, aan de lucht blootgesteld, zeer spoedig dof wordt. 
Bij de wrijving geeft het een eigendommelijken, zeer on- 
aangenamen geur, die aan de vingers kleeft en met zijnen 
smaak overeenkomt ; het brandt met eene blaauw-groene 
vlam, is zeer smeedbaar, bijna alle zuren vereenigen er zich 
mede , terwijl zij het oxideren en er zouten mede vormen. 
