80 
dat eerst bij roode gloeihitte smelt ; liet is niet vlagtig ; 
wanneer ’t brandt, verspreidt het een roodachtig licht; 
het ontleedt ’t water door er de zuurstof aan te ontnemen , 
en wordt weder baryt of protoxidurn baryi, en met warmte- 
stof vereenigd een soort van hydras. Het baryt is als tegen- 
werkend middel van zeer veel belang voor de scheikunde ; 
het vereenigt zich met alle zuren, en scheidt ze dus, zoo 
ze in zouten vervat zijn, van bun basis af Het baryt is in 
twintigmaal zijn gewigt koud- en tweemaal heet overgehaald 
water oplosbaar. Zoo het met zircon-, kiezel- of aluinaarde 
wordt gesmolten vormt het glas; het wordt nog in geen 
kunstvak gebruikt, dewijl het te kostbaar is, om het zuiver 
te verkrijgen; zoo bet wordt ingenomen is het een vergif De 
strontiaanaarde heeft de meeste overeenkomst met de zwaar- 
aarde, doch vormt, met zuren vereenigd, andere zouten. Het 
is ook een metaal-oxide, waarvan het beginsel strontium ge- 
noemd is. Om het zuiver te verkrijgen en het van het zwavel- 
en koolstofzuur af te scheiden , die het tot een onoplosbaar 
steenachtig zout vormen , w'orden die steenen in salpeterzuur 
ontbonden , en vervolgens het nitras , dat gevormd wordt , 
door de hitte ontleed. De strontiaanaarde kleurt de vlam van 
alcohol rood , en de zouten , welke het vormt , zijn niet 
vergiftig. 
165. 
De scheikundigen hebben bewezen , dat de kalk een loog- 
zoutachtig metaal-oxide is , en de enkelvoudige zelfstandig- 
heid , die haar, door zich met de zuurstof te vereenigen , 
voortbrengt , calcium genoemd Dit heeft men verkregen 
door de kalk, door middel van de werking der galvani- 
sche kolom te ontleden , en het metaal dadelijk in aanraking 
te brengen niet kwikzilver, waarmede het zich verbindt; 
vervolgens heeft men het kwik door vuur vervlugtigd en het 
calcium teruggehouden. Hoewel de kalk zelve overvloedig 
in de natuur gevonden wordt , is zij echter nooit zuiver , 
dewijl zij zich met een zuur , dat overal in de lucht aan- 
wezig is, verbindt, en wij vinden ze daardoor als een 
steenachtig zout in de kalksteenen, het krijt, en de marmer- 
soorten. Men behoeft , zoo men haar zuiver wil hebben , 
slechts die steenen sterk te verhitten , en daardoor dat zuur 
te vervlugtigen. Hierin bestaat de geheele kunst der kalkbran- 
ders. Zij wordt daardoor eene witte, min of meer grijze 
massa, van eenen scherpen, onaangenamen smaak en al de 
eigenschappen der loogzouten bezittende Dit noemt men dan 
levende kalk. Zoo zij aan de lucht wordt blootgesteld , trekt 
