88 
in een soort van sponsje van asbest gemaakt; ivanneer men 
met het einde van den zwavelstok , waaraan een droppel van 
een mengsel zwavel en chloras potassae gedroogd is, dit zuur 
aanraakt, ontbrandt dat mengsel en deelt het vunr mede aan 
de zwavel en deze aan het hout. 
180 . 
Het pkosphor- en borax zuur worden door verbranding ver- 
kregen , of uit de zouten en andere natuurlijke verbindingen 
getrokken. Het eerste gelijkt, zoo ’t afzonderlijk en gesmol- 
ten is, naar kleurloos, doch zoo het niet zeer zuiver is naar 
groen glas; het heeft eenen zuren smaak. Het wordt uit 
steenachtige, loogzout bevattende of metaal zouten, die t 
inhouden , verkregen , door ze , met behulp van een ander 
zuur te ontleden, of door phosphor te verbranden Het borax- 
zuur bekomt men uit de borax, door middel van zwavelzuur; 
dat, wat men aldus verkrijgt, ploft in lovertjes of dunne plaat- 
jes neder, die zwak zuur zijn. Het smelt evenals het phos- 
phorzuur , maar vervlugtigt niet ; in de geneeskunst gebruikt 
men het onder den naam van sal sedativum (fioinbergii), 
181 . 
Het laatste zuur, dat wij te behandelen hebben , is uit het 
zee- of keukenzout, dat in het Latijn muria heet , verkregen; 
men heeft het daarom ook Vroeger geest van zeezout, zee- 
zoutzuur (acidum muriaticum ) genoemd. In de natuur vindt 
men het niet op zich-zelf, maar verkrijgt het, door zwavel- 
zuur op aan het vuur blootgesteld zeezout te gieten. 
Het vuur heft zich onder den vorm van gas op , dat zich 
met het water verbindt, en acidum kydro-chloricum genoemd 
wordt. Met salpeterzuur vereenigd, vormt het ’t konings- of 
scheidewater , dat het goud en platina oplost, en dat door 
de goudsmeden gebruikt wordt , bij het eerste proeven van 
kleinoodiën op den toetsteen. In de verwerijen en tot het 
verkrijgen der chlore (124) wordt het veel gebruikt, tot 
het laatste met behulp van het mangaan-oxxde. 
182 . 
De mineralen, die voor ’t minst uit drie grondstoffen zijn 
zamengesteld , en daarom drie- of viervoudige ligchamen 
w'orden genoemd , zijn talrijk , en vormen dikwijls zeer groote 
massa’s in de natuur. Men heeft ze onder vier hoofdklassen ge- 
bragt: 1 D . de zouten; 2°. de steenen; 3„ de rotssteen en; 4°. de 
delf bare ligchamen. De zouten ( 1 83) zijn verbindingen van 
een zuur, of eenvoudig ligchaam, dat het werkzame deel is, 
