94 
aan aarden en onzuiverheden, welke het dan bevat. Dat, wat 
men in groote massen in de aarde vindt, wordt steen- of 
bergsout genoemd. Hiervan bestaan aanzienlijke mijnen, van 
meer dan twee honderd mijlen lang en veertig breed, vooral 
in Polen. Kortelings heeft men er een in Frankrijk ontdekt, 
digt bij Vic, niet ver van Luneville, in het departement 
van de Meurthe. Volgens de peilingen schijnt het, dat de 
massa eenen omtrek van nagenoeg dertig vierkante mijlen 
beslaat , en dat de zoutbank op sommige plaatsen vijftig 
ellen diep zit en zestig dik is. Er zijn zoutmassen , die wit, 
rood, groen, geel of violet zijn. Men bedient zich van het 
zee-zout, om vleesch in te zouten, toe te bereiden en te be- 
waren , om het kiezelachtige gedeelte van de gewone potte- 
bakkers-aarde te doen smelten , uit hoofde van de soda , welke 
het bevat, om er het zeezout-zuur uit te verkrijgen (l8l), 
benevens de chlore , die er het beginsel van is (1 24). 
193. 
De steenen zijn daarin van de zouten , waarmede zij voor 
het overige in zamenstelling de meeste overeenkomst hebben , 
onderscheiden, dat zij zonder smaak en meerendeels onoplos- 
baar zijn, en dat de aarden, die hun tot basis verstrekken, 
er zich in overmaat in bevinden. Daarom liggen dan ook die 
bases tot grondslag van hunne benaming en rangschikking, 
terwijl wij gezien hebben ( 168 ), dat bij de zouten de namen 
zijn zamengesteld uit die van hun radikaal aan het hoofd , 
terwijl de grondlaag aan het einde er van komt De voor- 
naamste soorten van steenen , welke wij zullen beschouwen , 
zijn: 1°. onder de kalkaardige, die met koolstof-, (194), 
zwavel-, (195), phosphor-, (196), en vloeispath-zuur (1 97) 
verbonden zijn; 2°. die uit strontiaan-aarde en zwaaraarde 
(198) met zwavel en koolstofzuur zijn zamengesteld; 3°. de 
klei- of aluinaardige steenen (199); 4°. de kiezelaardige steenen 
(200); en 5°. die voornamelijk uit bitteraarde bestaan (203). 
194. 
De koolstofzure kalk is de opmerkelijkste steen, dien men 
in de grootste hoeveelheid op aarde vindt. Men herkent ze 
door de gemakkelijkheid, waarmede men het koolstofzuur daar 
van kan afscheiden , door de werking van welk zuur ook, en 
door die der warmtestof, ener, in dit laatste geval, zuivere kalk 
van te bereiden. Men vindt haar in de natuur 9 dan eens 
gekristalliseerd en meer of min doorschijnend en regelmatig, 
zoo als de IJslandsche spaih , die het vermogen van eene 
dubbele straalbreking bezit, en eenen stomphoekig ruitwij- 
