395 
De meesten geven , wanneer men ze aanraakt , eenen zeer 
sterken en gemeenlijk zeer onaangenamen geur. 
850 . 
De TFaterwantsen zijn Hydrocorisae of remipedes genoemd , 
dewijl hnnne achterste pooten zeer plat zijn , zoo ook hunne 
Voeten, die dikwijls met haren omzoomd en uit twee geledin- 
gen zijn zamengesteld Zij hebben zulke kleinesprielen, dat 
men ze naauwelijks kan waarnemen Zij zuigen het bloed der 
visschen en andere waterbewoners Sommigen kruipen alleen 
over het zand van den bodem der wateren, en leggen hunne 
eijeren inde halmen van het riet ; zoodanige zijn de Water - 
scorpioenen (Nepa) en de Sleepstaarten (Ranatra), die som- 
tijds, doch met moeite, vliegen. Hun achterlijf eindigt meestal 
in draden, die in een lange punt vereeuigd zijn, die hun tot 
legschede of huis dient, om de ter ademhaling henoodigde 
lucht in het ligchaam te voeren Hunne voorpooten (pl IV , 
fig 27 en 28 ) , zijn uit slechts twee stukken zamengesteld ; 
de dije a en een haak b, die tot scheenbeen en voet dient. 
Onder degenen, die zeer goed zwemmen, hebben eenige den 
vorm van een scheepje ; men heeft ze daarom scheepjes fV (trit- 
sen (Nauooris) en Sigara geheeten ; aan anderen heeft men 
den geslachtsnaam Notonecta gegeven , dewijl zij gewoonlijk 
°p den rug zwemmen. 
851 . 
De soorten van Halfvleugeligen der tweede afdeeling , of die, 
wier vleugels in hunne geheele uitgestrektheid nagenoeg de- 
zelfde vastheid hebben, worden in twee zeer natuurlijke fa- 
miliën gesplitst ; eenigeu hebben drie geledingen aan den voet , 
en hun bek schijnt uit den hals te komen; hij blijft tusschen 
de pooten onder den buik gebogen , tenminste in den staat 
van rust ; om deze reden zijn zij ualsbekken (Auchenorynchi) 
genoemd: de anderen hebben slechts twe3 geledingen aan den 
voet, en niet overkr niste vleugels: dit zijn de plaptenzuigers 
{Phytadelga) , zoo als de Bladluizen (Aphis), en de Schild- 
luizen (Coccus), Tot de eerste familie belmoren de Cicaden , 
Welke men in verscheiden geslachten heeft verdeeld. De meeste 
dier soorten zijn zeer traag en blijven op de planten daar 
ter plaatste, waar hunne moeder hun levend had neêrgelegd 
of op die, waarop de mieren hen hadden gebragt, die hen 
verzorgen en als kudden gevangen houden, wier afgescheiden 
vochten zij opzuigen. 
