390 
852. 
De ware Cicaden behooren in de warme landen en het zuiden 
van Europa te huis; in den volkomen staat leven zij op de 
hoornen ; hunne maskers zuiden er de sappen uit; hunne nimfen 
kruipen inden grond; alleen het mannetje geeft door middel 
van twee onder den buik geplaatste instrumenten, dat eentoo- 
nige geluid, hetwelk men gezang noemt. Deze werktuigen be- 
staan uit twee veerkrachtige vliezen, waarover de in hunne 
holte geplaatste ruwheden strijken. Men zietdikwijls des zomers 
op de willigen en andere planten eene schuimachtige stof; 
dit is het sap der planten, dat opgezogen en weder uitgewor- 
pen is door het masker of de pop van eene kleine soort van 
een aan de Cicaden grenzend geslacht, en Cercopis genoemd 
wordt, welke naam Grieksch is en Slim beteekent, dewijl zij 
zich onder dit schuim verbergt , zoo als dit Schuimbeestje 
(Cercopis spumaria) ook doet Men vindt in Cayenne een in de 
nabijheid van de vorigen geplaatst insekt, welks hoofd aan- 
merkelijk, als een blaas, gezwollen, des nachts eenen zoo sterken 
phosphorischen glans geeft, dat men het Lantaarndrager heeft 
genoemd. Het is eene soort van het geslacht Fulgora, en wel 
de Surinaamschcn Lantaarndrager (Fulgora laternaria) De 
Membracis of de Centrotus is een geslacht, in dezelfde fami- 
lie, merkwaardig door het borstuk , dat misvormig, bultig, 
lang , hoornachtig, gewelfd of plat en op zeer zonderlinge wij- 
zen is uitgezet , waardoor die insekten den naam van duivel • 
tjes bij de Franschen bekomen hebben. 
853. 
De Bladluizen zijn kleine insekten die op de planten in 
gezelschap leven Men erkent ze aan hunne lange pooten , aan 
de langzaamheid hunner bewegingen en aan twee tepeltjes, 
die een vocht uitschelden , hetwelk de mieren komen opne- 
men. Bijna iedere plant heeft hare bijzonder eigene luizen. 
Eene der grootste soorten leeft op den eik. Men heeft betrek- 
kelijk de voortteeling dezer insekten zeer opmerkenswaardige 
ontdekkingen gedaan. Al de bladluizen, welke men des zomers 
ziet, zijn vrouwtjes, die bewegelijk en van te voren bevrucht 
geboren worden Alleen in den herfst vindt men er mannetjes 
onder, die veel kleiner zijn, paren en weldra sterven. De 
vrouwtjes^ blijven leven , totdat zij hunne eijeren hebben ge' 
legd Want; in deze! laatste dragt krijgen zij geene levende 
jongen, maar slechts een soort van popjes , die gedurende den 
winter onbewegelijk ^blijven , en waaruit in de volgende lente 
