416 
als de soorten uit de geslachten Gryllus en Acridium. Bij anderen 
hebben de sprieten de gedaante van een varkensborstel, 
en men noemt ze Locusta of Acheta ; bij eenigen eindelijk 
zijn de sprieten prismatisch of spilvormig plat: zoo als bij 
de Truxalis. Bijna alle mannetjes brengen een zonderling ge- 
luid voort, door het op elkander wrijven van hunne bovenste 
vleugels De Sabelsprinkhanen (Locusta) hebben de achterpoo- 
ten zeer lang, en springen zeer goed : men treft ze gewoonlijk op 
de velden en op honge kruiden aan De Krekels hebben 
kortere dijen; zij vlieden in het algemeen het licht en zoeken 
de warmte op. Het eentoonig en vervelend geluid, ’t welk men 
in de keukens en in de nabijheid van ovens hoort , is de 
minnezang van den huiskrekel Een andere soort, bruin van 
kleur, leeft in de velden onder den grond. De grootste soorten 
waarvan men een eigen geslacht gemaakt heeft, bevinden zich 
in de weiden en tuinen , bij de mesthoopen Zij vernielen en 
eten de wortels der saladen en meloenen, en graven onder 
den grond even als de mollen, met behulp van hunne voor- 
pooten (PI, IV, fig 22), wier beenen (o) breed en driehoekig, 
plat, getand en naar voren snijdend zijn, en waarvan de eerste 
geleding der voeten ( h ) daarover heen strijkt , en dus als het 
blad eener schaar werkt. Hunne grootste vijanden zijn dan ook 
de tuinlieden Men noemt ze Veenmol of Molkrekel (Gril- 
lotalpa vulgaris); de voorste voeten hebben den vorm van 
snijdende bladen, en hunne gladde oogen zijn sterk glinsterend, 
900 . 
De ANOMIDEN hebben een zeer lang ligchaam; hun borststuk, 
dat in het algemeen meer lang dan breed is, bestaat voor 
het grootste gedeelte uit het middenstuk; zoodanig zijn de 
Phyllium’s, welke men ook nog wandelende bladen genoemd 
heeft, wier dekschilden zeer vlak en wier achterlijf zeer 
plat is; de soorten van het geslacht Phasma , die dikwijls 
de vleugels missen, wier voorste pooten eenvoudig zijn en 
waarvan men soorten gezien heeft, die bijna drie decimeters 
lang waren : zij zijn de grootste ons bekende insekteu. Ein- 
delijk beboeren hier nog toe de jUa/itw-soorten , die een 
weinig raar de sprinkhanen gelijken, doch niet kunnen sprin- 
gen. Er zijn er wier ligchaam zeer la> g en smal is. Allen 
hebben een zonderlingen gang. Hun borststuk is zeer lang 
en steekt boven het achterlijf op ; de voorste pooten zijn dik- 
wijls meteenbewegelijkenen haakvormigen nagelgewapend (Pk 
IV, fig 26); zij bewegen die langzaam, alsof zij armen uit- 
strekten: daarom zijn ook verscheiden soorten met den 
