422 
zijn (PI. IV, fig, 37); de Duikkevers (Hyphydrus), wier 
ligchaam dik en eivormig is. De Draaikevers (Gyrinus) maken 
eene tweede afdeeling dezer familie uit ; men herkent ze aan 
hunne zeer korte sprieten , waarvan de eerste geleding de 
anderen omsluit (PI. II, fig 29). 
913. 
De naain Dytiscus is Grieksch, en beteekent dompelaar Men 
vindt deze insekten indedaad in liet water, en w'el onder hunne 
beide toestanden. Hun masker wordt week en zacht als men 
het aanraakt , en tracht door deze glibberigheid te ontkomen. 
* Het voedt zich met kleine waterdiertjes, welke het al zwem- 
mende vangt Het volkomen insekt is het meest door de na- 
tuur begunstigd, want het kan in het water, de lucht en op 
de aarde leven, zwemmen, dompelen, loopen en vliegen. Zijne 
achterpooten zijn plat, aan de randen met haartjes, en dienen 
hem tot roeiriemen. Het brengt onder zijne dekschilden eene 
zekere hoeveelheid lucht, die tot zijne ademhaling dient, als 
het dompelt Eene olieachtige stof, die uit zijn ligchaam 
nitzweet, maakt hem vettig en beveiligt hem voor de inwer- 
king van het water. De Draaikevers zijn kleine Schildvleugeli- 
gen, die hunnen naam hebben bekomen van het gedurig draaijen, 
dat zij op de oppervlakte van stilstaande waters doen, en 
dat afhangt van de bijzondere lengte hunner voorpooten , 
met betrekking tot de achterste. Hunne oogen schijnen vier* 
in getal te zijn, dat het eenigste voorbeeld is onder de insekten. 
914. 
De kleine familie der kortschildigen is gemakkelijk te 
onderkennen aan de verlenging van het achterlijf, dat niet door 
dekschilden is bedekt; en aan de sprieten met ronde, kor- 
relachtige geledingen (PI II, fig. 10) in bijna al de soorten. 
Men vindt deze Schildvleugeligen op krengen, in de mest, 
de paddestoelen, in de beide toestanden van maskers en volko- 
men insekten; eenigen hebben bolronde oogen, zoo als de 
Stenus- soorten; anderen zeer dikke voelers, zoo als de ge- 
slachten Paedarus en Oxiporus; eindelijk bezitten de Hoof ke- 
vers (Stapylinus) geen van al deze kenmerken. Zij Jigten» 
wanneer zij verontrust worden, gewoonlijk het achterlijf 
op , en drijven twee blaasjes uit , die een zeer sterke lucht 
afgeven , waarmede zij waarschijnlijk hunne vijanden trachten 
te verdrijven. 
