498 
tal van, waarvan verscheiden met levendige kleuren uit- 
gedoscht zijn. Het zijn voor den mensch zeer onschadelijke 
dieren. De voornaamste soorten van Frankrijk zijn de 
Gladde adder (Coluber austriacns), die van boven aschgraauW, 
en geschakeerd zwart van onderen is; en de Ring adder 
(tiOluber natrix) , die ook in ons vaderland gevonden wordt, 
en graauwachtig groen van boven is, met een gelen , met 
zwart geboorde» halsband achter den kop Men vindt deze 
laatste op vochtige plaatsen; zij zwemt dikwijls in de 
vijvers, en legt hare eijeren als een snoer aan elkander 
hangende. 
1088. 
De Gif-adders (Vipera), hebben dezen naam bekomen, 
omdat men langen tijd gemeend heeft, dat zij de eeuige 
slangen waren, wier jongen zich in het ligchaam der moe- 
ders ontwikkelden. Het wezenlijk kenmerk dezer adders, 
bestaat in de giftanden. Onder dezen naam verstaat men 
overtollige tanden (fig. 11.), op afzonderlijke beenstukken 
zittende , die opgerigt , of in den bek geborgen kunnen 
worden. Het zijn kromme doorns, op wier bolle zijden 
men een groefje (a) ziet, dat naar een kanaal voert, waarin 
zich eene bijzondere vloeistof, door eene aan den grond 
er van gelegen klier afgescheiden, bevindt. Er bestaan” ver- 
scheiden beginsels van deze tanden , doch gewoonlijk zijn er 
slechts een of twee die zich kunnen bewegen ; de anderen 
dienen, om de laatste, in geval zij uitvallen, te vervangen- 
1089. 
Het schijnt, dat de natuur aan deze slangen, die over 
het algemeen zwakke wezens zijn, het middel heeft wil- 
len geven om veel vlugger of sterker dieren, en waar- 
mede zij zich evenwel moeten voeden, te bedwingen fld 
gif is mdedaad van dien aard, dat slechts eene klei» e 
hoeveelheid toerijkend is, om de dieren, onder wie r 
opperhuid het door de toegebragte wonden ineedrong e “ 
is, te verdooven of oogenblikkelijk te dooden. Dit vod 1 * 
is in water en in wijngeest oplosbaar, en kan , zoowd 
vloeibaar als droog , gedurende drie tot vier jaren bewa ar “ 
worden, zonder zijne eigenschappen in het minst te ver- 
liezen, Een vierde milligram van het addergif, is genoeg- 
zaam, om een vogel van twee decagrammen zwaarte te doode®' 
Het gifblaasje van den adder bevat gewoonlijk slechts e e ? 
decigramma van dit vocht, dat zeer traag wordt afgesche 1 ' 
